07-04-06

voor katrien

Mag het langs deze weg, Katrien? Ik hoorde vandaag over Tom, dat hij dood is, sinds maandag. Pijnlijke details vergezelden het bericht, hij stapte uit zijn en jouw leven.
Wat te zeggen, lieve Katrien? Ik weet dat je niet meer kan wenen, dat Tom zichzelf en jou opgebruikt had. Hij daagde het leven uit, spotte met de dood, vertederde op zijn goeie momenten. Begin dit jaar gingen jullie nog de bocht uit, Tom roekeloos aan het stuur, zoals steeds. Jij lag tien dagen op intensieve, "girlfriend in a coma", Morrissey, zijn held en voorzanger. Jij was hersteld samen met de komst van de lente en Tom stapte de eeuwige winter in. Het wordt koud, Katrien, ik voel de windvlagen ook, wij vriezen vast.

Wat doen we met onze droefenis, met onze machteloze handen, kunnen woorden het leed strelen? Ik zit hier stom en wezenloos, ik speel Morrissey met en zonder The Smiths voor Tom en voor jou (ook voor mezelf, jawel). Bellen durf ik niet, ik heb niks te vertellen, we moeten ons verstoppen. Ja, dat is een oplossing, gordijnen dicht, luiken neer, geen licht maken, neer gaan liggen.

Steek kaarsen aan Katrien, grasduin in een boekje uit Tom’s stapel. Pak één van zijn Mulder’s, schaam je niet als je lacht (Tom ziet je, hij grinnikt mee). Dans meisje, en zing zoals je gebekt bent (mooi, te mooi). Zoek de draaglijke lichtheid van dit leven, verzin wat onzin.

Tom is/was als Jan Mulder, een schalkse jongen die ontvlamde in zijn mild sarcasme.
Een misantroop, nee, een maloot nog minder, een schrandere anti-held misschien.
Te slim voor dit banale leven, gestoord in zijn normaliteiten. "Existance is a game", weerom Morrissey. Waarom? Waarom is geen vraag, daarom was het antwoord. Tom ging heen, zonder pijn, ik vertel je geen geheim. Het liet hem onverschillig, hij heeft even gewacht tot jij weer op je lange benen liep. Je wist het, Katrien, ik wist het. Tom’s dood bracht even-wicht, een virtuele harmonie kreeg vorm. Het universum heeft zich verrijkt met een spran-kelende geest, hij zwerft nog rond, hij zweeft om ons heen. Voel die warme adem op deze zachte lente-avond. De uiteindelijke rechtvaardigheid, hij kwam thuis, Katrien. Bij jou.

 

 

22:02 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

* Ik kende hem niet, maar uit jouw schrijven begrijp ik, was hij een persoon die "leefde".

Gepost door: Viv | 07-04-06

email adres is naar je verzonden. zo ken nu ook mijn familienaam:-)

Gepost door: viv | 08-04-06

mooi merci viv, je bent een nobele vrouw, we zullen je trouw blijven, beloofd.

marlon.

Gepost door: marlon | 08-04-06

De commentaren zijn gesloten.