06-04-06

einde v/d wereld

De feiten, ze zijn niet zo fraai. Een bevriend koppel zit in een acute huwelijkscrisis. De aantrekkelijke “zij” had een minnaar, zwaar ver-liefd allebei. Hilde, zo is haar schuilnaam, vertrouwde mij het geheim toe, ergens rond de jaarwisseling. Zij kan niet meer zonder hem, dat gebeurt. Zij kan ook niet zonder haar man, vader van haar puber-jongens. En haar job is reeds overbelastend. Hoe brei je zoiets aan mekaar? Ik had geen antwoord.

Hoe zou ik raad hebben kunnen geven, ik ben een leek, zij is toevallig de psychologe (van beroep). Flauw van mij, maar het is waar, ik wil evenwel niet cru klinken. Ze is er vanzelf in getuimeld, zal de vlinders waarschijnlijk moeten uitzingen. Daarna uitzieken misschien. Zulke dingen vallen voor. Manlief is trouwens ook niet vies van flirtgedrag.

Een paar maanden later slaat het noodlot toe. Hilde laat zich stomweg betrappen door Yves (schuilnaam voor haar wettige bedgenoot). Door een slordigheidje met MSN geeft ze kijk op de verborgen liefdesinboedel. Bij het mannetje slaan de stoppen door. Wij besparen u de details, die krijgen wij in telegramstijl (sms) van Hilde. Niet zo proper.

Sindsdien wordt ze bespioneerd door Yves, hij gaat in een lichte paranoïa haar gangen na. Nochtans, Hilde heeft gebroken met haar minnaar, zij likken pijnlijk diepe wonden.
De vrede herstelt zich moeizaam op het thuisfront, het is dansen op het slappe koord, geen uitbundig feest. De achterdocht heeft zich tussen hen geïnstalleerd, vrij hinderlijk.

Dan kwam de dag van gisteren, ik informeer in een piepklein sms-je bij Hilde naar het her-stel. Zij antwoordt vrijmoedig, zegt dat het nog knaagt, dat de kater nawerkt, maar dat ze er zich wel zal doorslaan, de job is een hectische afleiding, de verleiding bijna weggeëbd. Ze is ook formeel, dit zal haar niet meer overkomen, de pijn was te hels.

Diezelfde dag van gisteren, ik kom (zoals voorzien) laat thuis van mijn avondwerk. Mijn vrouw blijkt in slechte doen, haar lichaamstaal hapert. Ik las een ademruimte in en draai rondjes in de huiskamer. Daarna de onvermijdelijk vraag naar het euvel, de rampspoed, de onheilsbode. Het betreft dat (die!) laatste. Yves heeft gebeld naar haar (ter info, wij kennen mekaar als koppel). Hij heeft “gedetecteerd” dat ik kontakt heb gehad met Hilde en/of vice-versa. Die man bleek ziedend en L. (mijn vrouw) voelde zicht niet echt happy. Willens nillens werd ik in de rol van potentiële concurrent geduwd, een ranzige projectie.
Wat een hopeloze situatie, wat een foute boel, wat een dwaze gedachte, huisvredebreuk.

Ik spartel me uit de dubbel-echtelijke chaos met een plausibele hypothese. Yves heeft het gsm-verkeer van Hilde getraceerd (via computer? helaas kan dit nu via een voorlopig niet verboden pc-programma, in Nederland kan het aangekocht worden voor 40 euro).
Enfin, hij herkende hoe dan ook mijn gsm-nummer, meteen werd ik verdacht en mijn vrouw ongevraagd bij de verdraaide feiten betrokken. De brokken waren voor iedereen, maar ik was een iets te makkelijke prooi, een kapstok om cholerieke wrevel aan op te hangen. Woord tegen woord heb ik me verdedigd. Ik was een toevallige "toeschouwer" bij deze liefdesafaire, ik heb niets veroordeeld (wie ben ik?), maar ik was verdorie geen partij.

Sorry, beste Yves, hoe zinsverbijsterd dom moet je zijn om mij hierbij te betrekken?
En erger nog, hoe onverantwoord eigenzinnig heb je je gedragen tegenover mijn vrouw.
Je eigen ruiten waren ingeslagen, maar je komt daarna ook nog bij de (ex)vrienden aan-gebeukt. Man man toch, ruim eigenhandig je puin op, je bent je eigen ziekelijke sloper.

Ik kan je tenslotte vergeven, je bent een doodsbange jongen, maar beheers je voortaan.

Toch was er nog een vettige uitsmijter. Vanmorgen ontdekte ik een vergeten voice-mail-bericht van gisterenavond. Ik hoor een heftige, huiselijke scène, mijn naam valt ook, een bijna huilende en ontredderde Hilde. Jij raast en gaat tekeer, je tiert als een woesteling.
Wat was de smerige bedoeling hiervan, macho’tje Yves. Moest ik per se aanhoren hoe je Hilde inpeperde en afdreigde? Uit welke slechte film haalde je deze truc: mijn nummer op voorhand draaien, niks zeggen, gsm laten aanstaan en dan je kwaaie act opvoeren. Je bent een doortrapt acteur, Yves, je brulde en je bralde als een volleerd tiran. Mannen die hun vrouw op zulke wijze afblaffen, beledigen en bedreigen zijn zwakkelingen, spijtige losers. Ik heb compassie met je, weet dat wel, ondanks mijn (onze) averij.

Nogmaals, Yves, ik vergeef je, je bent chronisch labiel en destructief. Zoek toch hulp.
Als we allemaal aan zulke (makkelijke) impulsen zouden toegeven, helpt iedereen - per definitie - iedereen om zeep. Dan wordt het constant oorlog, het einde van de wereld.

 

 

21:52 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

Commentaren

knap geschreven groetjes viv

Gepost door: viv | 06-04-06

@viv merci, zoals je weet, heb ik steeds op je deskundig oordeel vertrouwd,
ik kom morgen eens bij je langs, ben je dan aanwezig in je bloghuisje?

groets, mv.

Gepost door: marlon | 06-04-06

maar man toch Is dat tegenwoordig demannier waarop men iets recht zet of ben je zelf te laf om die yves op zijn plaats te gaan zetten

Gepost door: buitenstaander | 07-04-06

@buitenstaander ten eerste, het woordje "demannier" is mij onbekend (een gallicisme?)
ten tweede, wat ik privé nog evt gedaan heb, dat gaat jou niet aan, daarvoor ben je inderdaad een "buitenstaander" (mij wel bekend)

zo is dat, mv.

Gepost door: marlon | 07-04-06

Zoeken naar eigen ondergang Heb met groeiend medeleven en spijt uw verhaal gelezen. Jammer genoeg klinkt de fond van de zaak me niet onbekend in de oren. Het is misschien hier niet helemaal van toepassing maar ik vind het zo jammer en wraakroepend dat mensen, die geen vlieg kwaad doen, diegene waar ze het meest van houden psychisch en soms ook fysisch kapot maken. Het is onbegrijkelijk maar spijtig genoeg dagelijkse kost. marc.

Gepost door: marc | 07-04-06

@MV Ik heb je nooit duidelijk op je vorige vraag geantwoord. Ik weet ook niet of ik het ben die "viv". Mijn verleden was zwaar en tegelijkertijd boeiend.
Maar dat kan bij sommige wereldreizigers nog zijn. :-) Vilvoorde nooit gewoond. Wel vrienden gehad. Ik ben uit de regio Antwerpen.
Liefs viv

Gepost door: viv | 07-04-06

repliciter @marc: dank voor je empathie, je lijkt me een fidele kerel, ik wens je handenvol lente, kriebels in je buik en een fijn gevoel bij het ontwaken.

@viv: er lopen hier precies twee viv-kes door en naast elkaar, wie is wie?
ik ken die uit vilvoorde ook niet, wel ééntje uit het kosmopolitische a'pen, dus toch de ware? het blijft boeiend, hoe dan ook.

mv

Gepost door: marlon | 07-04-06

@MV Ja, komt wel dichter bij:-)) Ken je haar familienaam ? :-))

Gepost door: viv | 07-04-06

@viv familienaam? hebben we nooit geweten van mekaar, dat was taboe, snap je, koosnaampjes genoeg, een tip: ik deed indertijd de lange omvaart als co-captain...

marlon

Gepost door: marlon | 07-04-06

@MV Wordt alleen maar moeilijker:-) Het was me ook een tijd :-) Misschien is het toch een andere viv???

Gepost door: viv | 07-04-06

@viv leve viv, besluit ik maar, dat zegt alles hé, en lief zijn voor mekaar, het is de week van de vriendschap, wist je dat? ik zal je eens een mailtje doorsturen dat één en ander doet opklaren, de spanning blijft er zo in.

marlon.

Gepost door: marlon | 07-04-06

@MV Leve, is een mooie uitdrukking, mis toch het globetroppen. Het onbekende.... de spanning.....de uitdaging....
Heb wel andere dingen in de plaatst gekregen en mij erg dierbaar zijn.
Toch blijft er iets door me gaan dat nooit zal overgaan. Kijk uit naar je mailtje.

Gepost door: viv | 07-04-06

De commentaren zijn gesloten.