28-03-06

ter teambuilding

God behoede ons voor teambuilding. Hij deed het niet, de ego-tripper. Zijn fabriek op aarde gedijt bij dit soort praktijken.
Ik zou moslim worden, maar vrees voor ergere verbeelding. Moesten wij er daarom aan geloven? De Dalai Lama spreekt zich niet uit, die linkerd.

 

Vanmiddag, terwijl wij gedichten schreven op de knie van een collega (een poëtisch model), was het opeens verzamelen geblazen voor de net iets rijpere jongens en de jonge lady’s. Het lenteleven lachte ons weldadig toe, vlug de blitse pakjes en de strakke topjes aan. Een zonnebril staat stoer bij hagelwitte grijnzen, nog snel wat vettige gel, de mascara kon er beter vanaf, het was geen carnaval. Wij gingen ons bewijzen, alle valse maskers af.

 

Wij raceten met onze firma-Rangers naar Ter Kameren-bos. Daar zat een rodeo-muziekje in. De terrassen knikten vriendelijk goeiendag, de obers knepen oogjes in het bakzeil halen, hun gedekte zon kroop nodeloos onder het gestreepte afdak. Wij wuifden slecht acterend weg, verder raasde onze rit. De tijd voor grapjes was reeds opgebruikt. Klamme handjes.

De rebellenleider, zeg maar Jean-Lou, legde op een stafkaart onze omloop breeduit bloot. Een tochtje van twee uur zweten, gratis voor de baas zijn ongenoegen over cijfer-saldo’s. Wij zwoegden ons het pleuris, Marianne stortte in het malheur van een ge-scheurde spier. Afgevoerd en voorlopig geen gunsten meer van meerderen. Stomme trut (beweren bazen).

 

Wij, de die-hards en ik, volhardden door de greppels, bekropen moddermuren, slopen door bemoste paden, braken onze nek bijna, maar de carrière eist op tijd en stond zijn tol. Wij spoelden op het onderkoelde droge aan, bij de plek waar ongenadig kikkers kwaakten. Uit schaamte om zoveel onvertoon, de hoon om slappe mannen, leeggelopen meisjesbenen?

 

Nat was onze pijn, het slijk der aarde proefde bitter. Bidden hielp geen zier, zie hoger godverdomme. Een meisje braakte zich de folter uit het lijf, twee geharde mannen ijlden weg. Waar klaagt een bende met gezonde patserij-venijn om onnodig krakende ellende?

 

Dit gedoe, de opgefokte stomerij, ik doe willens nillens mee. Maar onzin is het, evenals de zeven pinten die we later drinken en de zever die we laf verknallen. Zelfverraad, erg helaas. Morgen staan we mekaar weer naar het leven, da’s pas een makkie, kost geen compassie.


20:35 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-03-06

10000 (maniakaal)

Vanmorgen wakker geschoten met een scherpschoon liedje van 10000 Maniacs of was het zangeres Nathalie Merchant soliter die helder door de ether kerfde? De sirenenzang paste perfect bij het ferme briesje wind dat kwam binnen gedanst, een walsje was het niet, eerder een snee verdriet die meteen mild stemde. Zulk fijn nummer op je ochtendbordje (twee boterhammen met choco van het huis) verzacht de pijn van het verloren zomeruur.
Daar gaan ze weer met onze dromen aan de achterbakse haal, in geen nachten bij te slapen, zelfs in geen dagen te achterhalen.
We kregen nog Cowboy Junkies met Sweet Jane als koffie-afdronk, Lou Reed kon niet beter (beweerde hij bewonderend). Dit wordt een straffe dag, nu zelf nog wat stukjes componeren. Een mens vraagt zich af tot hoever dat schrijven lijden kan. Verder ijlen.

 

14:59 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-03-06

consulent-coördinator

Ganse dag geoefend in het uitspreken van de titel, lukt al aardig. Het is de nieuwe omschrijving van mijn functie op het werk. Dat houdt één en ander in, zeggen ze zo.
Zou ook retro-actief zijn, per 1 maart van het 'jaar dezes’. Djiezes, wat heb ik gemist, hoe kan ik in de achteruitversnelling nog dingetjes gaan bijsturen? Een schuldgevoel als een wolken-krabber. Ik schrijd nu ook gewichtiger door het bedrijf, vertraag mijn pas en doe gevarieerde denkstanden. Ben reeds tot be-sluiten gekomen die ik moeilijk kan plaatsen, maar ik accepteer. Ik volg andere gedachtenpatronen, conform aan de up-functie. Een reorganisatie dringt zich op, dat is punt één. Daarna af-slanken, uiteraard begin ik met af te vloeien. De rokers zitten op de wip en de wippers ontneem ik hun verzetjes.
Inspraak is welkom indien niet geformuleerd als tegenspraak. Een CC (consulent-coördinator) heeft steeds het laatste woord. Dat legt hij voor aan de DC (directeur-coördinator), een zeer nobel man, intelligent en fijngevoelig, leest alle teksten na.

In die nieuwe persoonlijkheid, kwam ik heden middag, op mijn looptochtje een schone jongen tegen. Hij dwarste mijn sportieve pad met een joekel van een hondbeest, stak hulpbehoevend een arm uit. Ik stond meteen op de rem, een blinde helpen oversteken (redeneerde ik quasi-humaan). Reeds in mijn vroegere hoedanigheden in de midden-regio had ik analoge menselijke trekjes.
Maar toen deed die wankele wandelaar een mondgebaar, hij knalde het eruit: of ik soms Marlon Vanco was, dé Marlon van de Vanco-Blog. Jaren geleden dat ik nog zo frontaal geattakeerd was, dit was een harde veeg, hier was ik helemaal niet aan gewend.
Ik vermande mezelf, dacht aan mijn titel-imago, lachte krampachtig en nam mijn verantwoordelijkheid. Ja, ik bekende, ik was hém, mezelf dus, die blonde bloggeraar.

Met wie ik de eer had, acteerde ik stuntelig “mijn nieuwe ik” en corrigeerde meteen joviaal: indien gepermitteerd eventueel. Hij heette Gorik op 'Tinternet', zijn echte naam was onverstaanbaar. Ik rilde van de zenuwen, nog niet gewend aan stressy situaties.
Ik heb die sympathico nog een overbodige uiteenzetting gegeven over de belendende parken in de buurt en alwaar mijn omlopen zich overal uitstrekken, je weet maar nooit wat de toekomst brengen kan. Ook legde ik hem ongevraagd verklaringen af over mijn geliefde en alwaar zij zich op dat ogenblik bevond. Ik had haar tien minuten eerder laten lopen en zij was nu aan het cool-downen, hetzij doende in haar stomend bad. Gorik keek als een verschrikte kikker, klaar om zich te ontpoppen als de mooie prins. Bangelijk toch.

 

Rap en lafjes verwijderde ik mij op een overdrafje, die gast had mij betrapt in een manco rol. Hij had mij te kakken gezet. Daarna deed hij hetzelfde met zijn hond. Ik zag hem nog smakelijk gsm-en, schateren ook. Ik verwacht het ergste. Wat een neo-CC lijden kan.

 

22:07 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

23-03-06

Jef Moraal

Vlaanderen heeft een geweten, het heet simpelweg Jef, zeg maar meester Vermassen. Meester Moraal verdedigt momenteel een amateur-fotograaf die twaalf jaar lang de promofilmpjes voor de kandidates-miss Dworp mocht produceren… en hiervan misbruik maakte door intieme omkleedscènes mee te filmen. Als de meisjes protesteerden liet hij de camera stiekem draaien. Het pakketje pikanterie plaatste hij op video, steeds leuk voor een nabeschouwing. Vermassen tilt niet zwaar aan zulk vergrijp, geen kat die de beelden zag, argumenteert onze integere ethicus. Hij vergelijkt deze praktijken met het onschuldige voyeurisme van VTM's Big Brother. Ja, alle referenties passen in zijn pragmatische kraam. Zeker weten dat hij geen dochter had die deel uitmaakte van de groep misleide meisjes.

Een paar jaar geleden sprak Vermassen een van doodslag betichte confrater vrij voor een assissen-jury. Kollega-advocaat had zijn echtgenote met een 20-tal messteken om het leven gebracht. De echtgenote zou een (nooit bewezen) verhouding met een vriend des huizes gehad hebben. Een paar sms-jes van mevrouw deden de meester-moordenaar door het lint gaan. Vermassen pleitte “onweerstaanbare dwang” en bekwam de vrij-spraak. De man met bloed aan de handen van “de moeder van zijn kinderen” was “een fantastische papa”, dixit Jef Moraal in een populistisch en pathetisch betoog voor een jury van volkse mensen.


Eén jurylid, met alternatieve mening, schreef een paar dagen nadien een wanhopige lezersbrief aan Het Nieuwsblad. De man was getraumatiseerd door de vrijspraak en de makke beïnvloedbaarheid van zijn mede-juryleden. Stompzinnig en naiëf hadden ze zich laten bedwelmen door de volksverlakkerij-praatjes van de teevee-advocaat, een grijze cliché-man met makkelijke redeneringen, dicht in de buurt van de stijl BV en zelfs VB.


Vermassen lost zijn lucratieve tussendoortjes op de rechtbank af met mediagenieke hoogstandjes op het zelf geplaveide humane pad: caritatieve acties voor de Afrikaanse aids-slachtoffers en de kindersoldaten, smartelijke boeken over de menselijke motieven van misdadigers, tranerige spreekbeurten over armoede en onrechtvaardigheid op wereldvlak, morele spreekbuis van eerste orde als er camera’s en perslui in de buurt zijn.

Jef Vermassen heeft een januskop, hij vult graag zijn eigen zakken, daarna zand erover met  morele witwasserij in hoogbevlogen woorden voor het gewone volk. Het gaat erin als zoete koek. De schaapachtigheid van de kijkbuismassa is grenzeloos, tot over de dood gevaarlijk.
Machteloos en droef schrijven wij dit In Memoriam voor Mevrouw Van Laeken. Zou het haar een troost in de dood zijn dat haar tiraneske messen-man op vrije voeten goed voor de kindjes zorgt? En verdient hij weer flink zijn kostje, procentjes voor...?

 

 

20:28 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

22-03-06

“50 ways to love your lover”


Het heidekruid bloeit sinds gisteren, de lente heeft ons vogels en vleugels geschonken, zo heet dat in ons opgefloten lied, een geluid dat pas vandaag (hip-hip-hoera) vrolijk, vol en vrouwelijk achterop gehinkeld komt. Jij weet wat ik bedoel, je leest het lichtjes fuivend, schuivend tussen deze onvolkomen regels, en iedereen gist verwonderd mee. Wat schrijft die jongen voor zijn meisje?

Jaren komen, jaren gaan, het verleden vergeet zichzelf, de toekomst is een wens, maar wij hebben het heden in onze handen. Op onze handen kunnen wij staan en dansen, het is een mooie keuze, waarom moeilijk doen als makkelijk een optie is.
Wat zegt een leeftijd, een leeftijd kan niet spreken, dat zeg ik al jaren tegen de jaren, maar zij blijven stom en sprakeloos, dus heb ik overschotten van gelijk en het mooiste restant ervan is voor jou, bij wijze van abstract geschenk-pakketje. Een strikje voor de schik, sierlijk zwier ik je door de woordentuin van bruidstaalsluier en liefdesluimerzin.

Het is fris voor de tijd van het jaar in buitenluchten, gelukkig wonen wij binnen bij onszelf, dicht bij mekaar, dat scheelt een slok op de korrel van affectie, onze hartslag borrelt op bij benadering van de eerste klop, een knopje dat ons opent: kom erin.

 

Daar stappen wij gezwind weer verder, huppeldepup gezamenlijk in de pas, de zon plakt doortastend aan de ruiten. Wij leggen er ons opeens bij neer, de lente is onze leeftijd, een repetitieve start van blank blazoen en groen seizoen.
Daar is geen ongerijmdheid aan, dat swingt wat en dat zingt. Bebabelula, she’s my baby, she makes me crazy. “
50 Ways to love your lover”, leer ze me verkennen, wij zijn vrije ontdekkers wederzijds. Het korenveld plooit open in zelfbereide dromen, onze zomer leunt reeds tegen deze lente aan. Wij zijn kinderen van het groot geluk, de jaren blijven ongeteld. Wij zijn in geen tijden uitverteld, het leven is een dagje liefde.

 

 

18:40 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

21-03-06

bruidssonnet

Als je beeld in flarden naar mij zweeft

dan zwellen heidens hete zinnen aan

ik ijl van jou verdroom je fel ik glij

onrustig in de lusten tot jij beeft

 

en wankelt langzaam langs mijn zij

zodat wij laaiend tot onkuisheid gaan

de zonde vrij erotisch doen bestaan

ik tuimel traag in jou van eb naar tij

 

ik stijg in vage golven door je heen

ik adem langs je haren dit verzoek

tenzij ik nog verkil tot koude steen

 

blijf jij die bruid waar ik naar zoek

wanneer ik van de liefde gunsten leen

geldt dit bericht als bode van bezoek

22:26 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-03-06

man bijt hond gênant

Productiehuizen entertainen TV, er is mediatieke vraag en aanbod, Woestijnvis grabbelt moeiteloos mee. Maar hun ”Man bijt hond” verveelt zich, enerveert ons soms. De verschrikkelijk sympathieke Martin Heylen dwaalt reeds een tijdje af, dweilt momenteel door Siberië.
Zelf verklaarde hij ooit dat hij een lukraak aanbellende reporter met camerazootje het huis uit kieperen zou. Met alle respect, wij denken er niet anders over.
Martin kleppert heden door dat armlandigste gewest, u leest het goed of uw weet het beter: is die regio een land, zijn er sociale voorzieningen, zo ja voor wie en ook wanneer?

Wij zagen hem tijdens ons wakker moment (ingedut na overzaging door Martine Tanghe) ludiekjes niet aan zijn gerief komen. De ongepaste clown schreed onbeschroomd door de armertierigste rustoorden, afgebladerde bejaardentehuizen en mankelieke inrichtingen voor doodzieken.

De kwinkslagen van dat soort onverlegen mens zijn er altijd grandioos naast en over, zelfs in dat onbekommerde verkavelingsvlaams, jawel Vlaams… Heylen acteert zich overal thuis.
In Siberië hoorden ze het in Keulen donderen, maar Martin wist van post-synchronisatie. Zijn debiliteiten worden overdubd, zijn door tolken voorgezegd, altijd is iets (nee alles!) in scène gezet. Maar de gêne blijft. Ook bij de verraste arme mensen, zij vertonen een wrang soort blijdschap, een kramp in een grimas, een onverholen vlucht voor de rare man met zijn camera- en geluidsploeg (plus catering, lokale knechtjes en vertalers?).
In de episode waarmee hij ons onverhoeds overviel, vroeg hij om onderdak in aftandse oorden, de verpleegsters en patiënten keken met holle ogen naar deze slecht getimede regie, wist hun baas hiervan en hoeveel bracht dat zaakje op voor wie?
Ocharme, infantiele Heylen toch, je smoelt wat af, je wist immers al weken voordien dat je in een hotel zou overnachten, met de gans bende, kaviaar en wodka bovenop. Schaam je mediaman! Schande Woestijnvis! Respecteer die arme sloebers uit Siberië.

Vanavond, daags voor een nieuwe lente, komt de noeste Woestijnheld naar "De Laatste Show” (inderdaad, ook een kindje van WV, ons kent ons, hela holaba, knipoogjes en een grijns). Mark Uytterhoeven (62) neemt na 225 truien, 736 one-liners en 2954 grollen (af te lezen van de autocue) afscheid van een eindeloos grijs-vervelend Vlaanderen. Centrale gast is dus olijkerd Martin, eminent lid van de subtiele Heylen-familie. Broeder-werkmens Yvan hokt in Monaco, maar weet ons helaas bij tijd en wijle wonen (om den brode, jaja).
Zullen we kijken of met stenen gooien? Wegzappen kan, maar is té makkie, kost wel geen geld.

Verdraagzaam zijn, dat nooit. We behoren tot geen kliekjes, zeker niet van het slag der hyperstecorrecte zoals ooit opgericht door opa Mortier (84). Volgend taterseizoen neemt knaagtante Frieda de wijk over van nonkel Mark. “Tonton” gaat verder rentenieren in Zuid-franse oorden. Kat in bakkie. Flauwiteitje van mij, het zou om een rat gaan die hij overal meezeult. Er zit een verhaal aan vast, vertellen we effe niet. Mireille de Gucht speelt mee, zoeken jullie het maar uit. Te onnozel voor woorden, dat wel.

 

Zo lieve lezers, wij verbijten verder onze spijt: wij werden ook niet gevraagd door Johan Lano’tje voor zijn raad van twaalf wijzen. Bob Van (mijn) Reeth, globale totaalfilosoof en prepost-modern nonsensikaal architecturale man zetelt wel, ach wat, ook onze Gene “zonder gêne” Bervoets maakt weer deel uit van clubje nummer zoveel. Weet hij het al?

 

Waar blijft ergens een lege plek voor een eenzame man? Eenzaamheid is een kostbaar goed dat je kan delen met een geliefde. Geen verdere mededelingen. Niet aanbellen, Heylen.

 

21:22 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

mannen van de nacht

Drie nachtjes na mekaar gewerkt, Brussel’s by night in al zijn wacko aspecten meegemaakt, voordeel van een gevarieerd beroep. Wonderbaarlijke dingen gezien zoals groepjes skaters tegen vijf uur in de ochtend, vrolijk naar huis rollend na een nachtje op de zwier. Of  minstens om het uur weer een eenzame jogger die zijn rondjes draait in het donkerste park van Brussel. Ook de onvermijdelijke stonerds, wankel op de benen, de blik op een niet bestaand oneindig. Ik heb er een paar op het rechte pad geholpen, ze draaien soms dolle pirouettes en keren terug van heen naar weer. Poeslief zijn ze, dat wel, soft en handelbaar. Niet zoals de zagerige zatlappen, een beproeving om aan te horen, okee moet kunnen, maar liever bij de collega’s dan bij mij. En vice-versa (zeggen zij).

Ervaar ook de opstootjes van rilangst bij de bloedstollende rodeo’s op de kleine ring, snerpende kleefwagens op de grens van haasje-over en morbiede kop-rol. Wat doe je daar aan? Eventueel bloed stelpen en de 100 bellen. Brussel vibreert tijdens zijn spooky nachten, dat leeft en dat woekert voort, dat mokert hard.

 

Wij waren drie nachten de mannen met madammen die toekeken, meer machteloos dan met dadenkracht. Je krijgt zoiets over je heen gewalst en je ondergaat met de weer-loosheid van kleine mensjes die bezwijken onder de lawines van stadsgeweld, soms on-schuldig, dikwijls braaf  en een enkele keer zelfs poëtisch, net te vaak bangelijk. Zoals het reële leven, broos en vergankelijk. De dood is geen seconde afwezig in een wereld-stad, evenmin in ons leven. Wat is gevaarlijkst, de veilig gewaande ego-biotoop of de draaikolk van mega-stadsvertier?

 

10:46 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-03-06

DCLA uit het slijk

 

- Een even emotioneel als onvolledig verslag over de Leuvense kampioenschapscrossers - zie ook  http://www.dcla.be en http://karelpardaens.localhost.be -

 

Op het BK cross vorige zondag in Oostende liep onze Leuvense atletiekclub DCLA zich schitterend uit de modder en in de kijker. Grote belofte Jesse Stroobants soleerde na een tactische wedstrijd mooi als derde, het podium is zijn ware biotoop, zelfs op een trapje hoger zou hij niet misstaan. Verder eindigden Pieter Rijnders (6de) en Maarten Van Steen (8ste) prachtig binnen de eerste tien. Op de ondankbare elfde plaats volgde een uit-stekende Wouter Huybens, een jongen die de komende jaren zeker nog plaatsen zal opschuiven.

En dan, oh schone verrassing, wie kwam daar als 18de aange-baggerd: ons rossig triathlonwonder en superfenomeen van vorig jaar, Kareltje Pardaens. Hoe klaart een ouwere (nou ja) jongen zulke zware klus in zulk een selectief lopersgezelschap? Daar is een doorsnee dosis wilskracht onvoldoende voor, voor die karwei heb je gestaald en dikgelaagd karakter nodig. Karel bezit die voorraad moed in onvoorstelbare porties, zelfs in bovenmenselijke proporties. Uit zeer intieme bron werd ons gemeld dat hij ’s anderendaags reeds vrolijk fluitend op de Gasthuisberg rondliep, geen spatje melkzuur kleefde aan zijn rank figuur, zijn open blik bleek ongeschonden, geen krasje op de blinkende carrosserie. Welk victorie-lied hij floot: een zelf gecomponeerde symfonie.
Want Karel is zijn eigen heroïsche metafoor, regisseert zich autonoom een heldenepos.
De lente is in aantocht, zeker weten, Karel was de voorbode en de eerste vogel die de winter uitzong. Wij voorspellen hem een mooie zomer, hij vliegt (volgens geruchten) op Amor’s vleugels.

Om even weg te schakelen van Kareltje (moeilijk hoor), gebruiken we een sympathiek bruggetje: gazelle Corinne Debaets, onze traditionele trots bij de hardlopende dames. De eeuwig-jong gezwinde Corinne liep verdienstelijk vierde in de korte cross, er was een steengoede Véronique Collard nodig om haar van het podium te houden. Hoe sterk was de generatie van die twee supermadammen of hoe zwak is het huidige zwakke geslacht? Aan de kenners, eventuele echtgenoten, het deskundige antwoord. Krijgt dat in uw bed, zeg ik als buitenstaander (maar tevens fiere gewezen trainings- en clubgenoot).

 

Bij de DCLA-jeugd zitten ook een paar talentjongens het mooie weer te maken. Kim Ruell is inderdaad outstanding bij de juniors, terecht België’s beste en hij kan enkel nog beter worden (met dank aan de genen, zullen we maar zeggen, dag papa Marc).

Pieter-Jan Van Eynde is al een even grote klassebak, zeker toekomstige nationale seniorentop, dat kan niet misgaan (ook misschien met dank aan de papie). Tenslotte nog even Michel Basemans vermelden, een trage doorgoeier, maar karaktersterk en eveneens van goede lopershuize. Michel is voorlopig nog Nederlander, maar wordt een betere Belg.

 

Het doet deugd aan ons nostalgische lopershart dat DCLA weer bij de ware elite hoort. Het is nog geen tien jaar geleden dat de club op sterven na dood was, bijna roemloos wegzakkend na een glorieus verleden. Maar gelukkig waren er hardleerse doorbijters, mensen met het atletiekhart op de juiste plaats om de club weer naar een niveau te tillen waar het geschiedkundig thuis hoort. We noemen geen ronkende namen (zoals Eddy Fraiture, Michel Jordens, Nicole Poels en andere nobele onbekende wroeters). Zij zijn met hun weinige velen, ze werken sober in de schaduw, maar oogsten verdiend en mooi wat ze hardnekkig gezaaid hebben. DCLA is weer op en top een nationale topper.

 

 

 

22:31 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

14-03-06

nulletjes, geen lulletje

Lieve lezers, bedankt voor de talrijke nul-reacties, zoiets vind ik op zijn minst niet vijandig. Ik heb wel andere tijden gekend, en dan heb ik het niet over de anti-site aan mij gewijd, want op de doelman (keeper) beschouwd is dat nog publicitair attractief.
Zo pakt een anti-macho-man als ik ook nog eens een balletje mee in de heksenketel van het machteloze hooligan-hol.          Tja, die Marlon is ook niet op zijn bakkes gevallen, schreef onlangs een wankelende sympathisant, ik vraag hem voorlopig niet aan mijn overkant. Een beetje commotie kan geen kwaad voor de commerce, seffens ga ik me weer droppen op De Stan-daard-persen. DS Blogt lag een weekendje in verdachte coma.
Ik begrijp die getergde Bartjes-harten wel, maar hun Heleen kan toch voor schone joker spelen. Kop op reporters, hallo Helena, allez komaan beste lezers, meteen op naar DS on line


Ach wat zou ik klagen, mijn schaapjes zijn op het droge, het nageslacht verzekerd, de middenkader-carrière is afgerond en de kater ligt in zijn wintermand te snorren. En dan vergeet ik nog mijn schone wolk van een vrouw te vermelden, doe ik lekker niet, geen pottenkijkers, voor je het weet staan de mannen weer te drummen. Zelf speel ik sax, nee geen concerten, een solo ten gepaste tijde volstaat (voor haar, inderdaad).


Ondertussen ontwaar ik nog geen gekwetter van de lentemussen, de knolgewassen steken nergens kopjes op, de natuur houdt zich gedeisd onder de laatste zwaaien met de mokerzeis van dictator winter, wij verstoppen ons soms node onder lullige nulletjes. Jawel, dit harde seizoen snijdt in ons weke vel als een potentaat met kromzwaard. Democratie luistert liever naar het seksfrisse van de lentezon,  opwaaiende en/of verdwaalde (deze richting) zomerrokjes of de erotiek van post-melancholieke herfsten. Dood aan koning winter en zijn collectief gezin van vorst, vorstin en ijs-prinsessen (okee, ik verzwijg de prins, maar die jongen lijkt een afwezige man voor alle seizoenen).

 

Omdat hij er niet om vraagt nog even de nieuwe buurman vermelden, bij wijze van grapjurk uiteraard. Lijkt een patente kerel, er zit een potentieel aan praatschap in.
Heeft nog hopen huiswerk in te richten, maar is voorlopig toch al mooi van deze virtuele wereld: computer aangesloten op het wereldwijde web, een gelukkig man, zo verklaarde hij zichzelf. Wij gaan nog wel eens buurten, maar voorlopig zullen we hem mailen, daar kan hij zich wel in vinden. En in dit stukje, dag Filip, dekselse neo-nerd.

 

 

21:59 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-03-06

wintertam

De winter sleept te lang aan, dit wordt vermoeiend weer, die koude maakt mistroostig. Nog een tiental dagen scheiden ons van de officiële lente. Moet dit deze keer echt letterlijk genomen worden? Pijnlijke affaire, evenals onze gezondheid die niet mee wil.
Deze middag, na een tweetal weken grieperig, snotterig en mottig zijn, terug een veertigtal minuutjes gaan lopen. Alleen de eerste kilometers gingen knusjes, die legde ik dan ook met de auto af, tot aan mijn vertrekpunt in het park. Vanaf daar was het harken.

Wat ziekte toch kan aanrichten in een mensenlichaam, of zijn het de antibiotica die slopend werken? Reeds bij de eerste meters moest ik een opkomende ongesteldheid onderdrukken, de hoestbuien onderbraken ook constant mijn slappe ritme. Ik werd voorbijgelopen door Janneke en Mieke, door Suske en Wiske, door Aap, Miep en de rest van het kinder-surrealistische deelnemersveld (bij manier van fabuleren).
Nee, dit ging niet goed met mij, het hallucineren kwam lang voor de eerste tekenen van de prettige joggingseuforie, dit liep volledig fout. Ik miste nog een paar makkelijke bochten, ging pardoes en pletsend door te ontwijken plassen, zette een lachwekkende eind-versnelling in, terwijl het de bedoeling was om onopvallend strompelend aan te komen.
De douche achteraf bracht geen verfrissing, ik moest weer plat en genoot lusteloos van sport op teevee. Na twee minuten zat ik weer in de verkeerde wedstrijd en won ik grandioos de 3.000m indoor op het WK in Moskou. Schone droom, wie pakt me die af?
 
 

16:16 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-06

koortsdroom

Ik val langzaam en steeds langzamer verder en dieper in me door. Dit valt goed, ik geniet van mezelf in zachte slow motion. Ik beland in de zandbak van mijn jeugd. Een hups en druk meiske, zwart kalotteke, tatert mij meteen tegemoet. Ik krijg een schupke, een paar klopkes en mag haar volle emmertjes wegsjouwen. Zij heet Loretje en zij is vier, zij is baasje in haar domein. Zij vindt mij een manneke van vijf, bijna zes verbeter ik fier.

Zij huppelt op haar bruine drafbeentjes naar het parkje naast de speeltuin, daar stort ik het vergaarde zand op haar richtlijnen in mini-hoopjes van tien. Daarrond zullen wij hinkelen gaan, ordonneert zij kittig. Haha, zij vindt mij grappig, ik hinkel op mijn tenen. Ik aarzel tussen fierheid en verlegen zijn, maar zij vindt het reuze okee. Daarna ben ik niet meer te stuiten. “Gij zijt ne plezante”, zegt ze. Ik grijns wat weg en zeg dat ik Marlon ben. Schone naam, vindt ze. Het lief van haar zus (zeven) heet Mario, maar die heeft ros haar en sproeten. Een een snottebel, eikes. Ik zeg dat ik elke ochtend mijn neus snuit, vanzelves, op een afgesproken teken van mama. Ondertussen liggen wij languit tegen een boom, ik aap haar schaapachtig na. Ik zie haar witte onderbroek, er hangen streepjes zand aan, ik schud ze bezorgd af. Dat geeft haar een lacherig schokje. “Hebt gij al een lief?”, vraagt ze me met indringende blik. Hier is geen ontkomen aan, ik ben bijna twee jaar ouder. Ik staar nog even in de verte naar een zeldzame vogel, maar ze port me aan. “Ja hoor, maar ze woont in het buitenland, bij onze familie in Italië”. En of ik ze dan graag genoeg kan zien, want die kan daar toch met andere jongens spelen. Da’s waar, geef ik toe, ik wil van dit ongemakkelijke onderwerp weg. Ik stel vast dat het woelwatertje zich zo heeft liggen kronkelen dat de naad van haar broekje helemaal in haar bilspleet is verstrikt. Ik flap het eruit, dat ze met haar gat bloot ligt. Ze krijgt de slappe lach en kletst zich op de flinke billetjes met ongekend plezier. Ik ken dit soort situaties niet, mijn Italiaans lief heeft me niets geleerd dan aaikes en pollekes geven.
“Geef mij ne kus”, hangt ze opeens over me heen. Ik doe iets met mijn kwijlerige mond, langs haar wang loopt een natte sliert, zij veert joelend recht en danst ritmisch als een kinderindiaanse met wiegende heupen. Iets in mij begint te kantelen, een wee gevoel installeert zich in mijn kleuterbuik. Dan opent zich de aarde en val ik als een extatische engel naar een andere wereld. Ik kom traag omhooggeklauterd uit een droom die mij door hitsige koorts werd aangeleverd. Mijn vrouw komt toevallig pront de huiskamer binnen-gestapt, kordaat en knap, kort en zwart gekapt. Het klopt, ik ben twee jaar ouder. Zij is nog steeds mijn sexy meerdere, ik kan die afstand gelukkig nooit meer ongedaan maken.


 

18:59 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-03-06

artistieke kramp

Toen Marlon koos voor artistieke kramp
bracht hij het land bijna naar ondergang,
een ramp van omvang die het volk verkilde.
Maar die éné éminentie gilde bij recensie gul:

”Nooit had ik voeling met uw gedichten, lul.
Met gave van genadig criticus, zend ik u aldus
op uw adres wat lamentabel lof en laf succes.

Want boerenburgers zullen allicht zwichten
voor uw poulistisch plat gejank. Yes yes,
men zal gegarandeerd gigantisch gieren

Bij de stank van valse verzen die versieren.
Jij drapeert de smartlap door je dichtersles,
het lijkt wel koude kunst, bar en bedenkelijk”.

Zijn conclusie luidt: gebrek aan thematiek,
zelfs extra enervant tot hoogst erbarmelijk.
Hij scheldt uit mijn ganse rijmelschematiek.

”Zoals ik jouw werk ervaar”, krijst hij witheet,
”beroer je niet mijn snaar, laat staan mijn reet”.

Dan leunt Marlon achterover, dreunt laconiek:”Klerk
van bekakte kliek, ik schrijf niet voor de heren critici,
noch voor politici, maar voor mijn plezier en gratis
bier met mosselen en frites, geen voer voor de elites.

Al blijf ik kruimelboer, mijn trots krijgt toch de ererol.
En rij ik met een knol, graag eis ik eer als voor een heer.
De dichterij is vrij, een proleet kan pronken als poëet.

Vergeet vooral die qausi-regel niet uit onze ars poëtica:
cyniekers laten knetterscheten, a-poëtisch uit de aars,
een pronkparade van verrot verdriet. Helpt dan kaars
of bril als malle gillers blijven schallen met pathetica?

Ik pak daarom welgezind weer op mijn werkmansriek
en schep, blij als een kind, voort aan de liedjes vol lyriek”.

 

20:35 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-03-06

mijn saldo-gedacht

Wegens de aanhoudende koude en de oorlog in en uit te lande, brengen wij even geen verse bijdrage meer, wij mokken als opgehokte kippen. Met talloos veel miljoenen zijn zij, die dit webland als hun hermetische wereld beschouwen, vandaar dat zij ook met pistolen schieten of met degens houwen naar diegenen die hen onbevangen benaderen. Het is niet onze gewoonte om te applaudisseren alvorens iemand gesproken heeft, wij wachten rustig af, absorberen, slikken na en proeven door. Daarna volgt een weloverwogen mening, geargumenteerd en beredendeerd, geen schouderklopje voor een oude knol, geen wortel voor een dood konijn, geen makke knik noch vingerknip voor een afgezaagd relaas van een zoveelste bloggende dwaas.
Tot nader order blijven wij baas in eigen kot en schrijven gedichten ad hoc in de luwte.

Saldo

Dat ik onder as en rook
van dit verbrande jaar
witheet wordt aangestoken

dat mijn klein verstand
van plotse vrolijkheid
verrassend open is gebroken

dat ik dronken van de jaren
stom gezond bedenken kan
dat ik ontelbaar keren honderd
met gemak nog in extase komen zal

dat ik orgastisch klaar en helder
ver omhoog val van verwondering
dit klinkt als credit in extremis
aangetekend na ontregeld leven

over vele schreven wil ik doorgaan
elk conflict van liefde sterk doorstaan
geen immorele zin in hinder tot bevrediging
finaal bepaal ik zelf het saldo op mijn rekening

 

21:30 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-03-06

Leuvense Kroniek (1780-1829)

De Leuvenaar Jan-Baptist HOUS hield in het begin van de negentiende eeuw een dagboek bij over het diverse reilen en zeilen in Leuven en omstreken. Merkwaardig was de dagelijks volgehouden discipline waarmee de man zijn taak verrichtte, zijn aandacht schonk aan zowel grote als aan kleine gebeurtenissen, zonder onderscheid voor wie arm of rijk was, gelovig of ongelovig. Jan-Baptist was een nauwgezette chroniqueur die zijn eigen ego en zijn persoonlijke mening steeds buiten beschouwing liet. Een teken van verregaande bescheidenheid of van anticiperen op censuur van wispelturige authoriteiten? Wat hieronder in extenso volgt, moet zowat het relaas (in triplo) zijn van wat we hede ten dag als een solo-loopwedstrijd tegen de chrono zouden kunnen catalogeren. Als de tijden kloppen, dan ging het hier inderdaad om een staaltje van pure krachtpatserij. De vedette in kwestie werd honderd jaar te vroeg geboren voor de Olympische Spelen van Antwerpen. Dopingcontrole werd niet vermeld. Aard van het schoeisel: blote voetzolen?

1826

- den 1 meert isser buyten de Thiensche Poort eenen looper te voet geweest die geloopen heeft van aen het huys genaemt Tivoli (eertijds Den Kyser) op vier en derthig minuten en alf tot aen het huys genaemt het Fontyncken oock op den steenwegh onder Corbeeckloo en dat weg en weer. Synen naem was Valentyn Krech, 36 jaeren out.
- den 5 meert naer den middag heeft den fameuzen looper Valentyn Krech wederom geloopen van aen het huys Tivoli tot aen den bascul tot Boutersem en wedrom, op den tijdt van 76 minuten;soo veel volck isser nog noynt gesien op soo een klijn distantie en rytuygen en peerden, de peerden en kosten niet volgen.
- den 12 meert is naer middag ten 3 uren presies, heeft Valentyn Krech wederom geloopen van aen het huys Tivoli buyten de Thienschepoort tot in de stad Thienen en daer een tas café gedronken te hebben, wedrom te komen op de tijdt van twee uren en 30 minuten, maer is maer ten ses uren wedrom gekomen ter oorzake van het menighvuldigh volek die der op den steenwegh was, heel Thienen was uytgelaeten.

Ter info: de afstand Leuven-Tienen bedraagt ongeveer 20 km en Boutersem ligt zowat halverwege. Brengt dit iemand op ideeën? Ach, laat de geschiedenis zijn legenden en zijn helden.

22:08 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

06-03-06

voor de koningin

Je hebt de warmste honing
uit het malse meisjesland
daar trekt mijn linkerpink
het traagste streepje door
ik zie je rillen en
verleg mijn hand

met ingehouden adem
duw je schuchter
met je billen heet
mijn stille vingers
centimeters verder
dieper bij je binnen

blind begint de liefde
aan een dolle kantelronde
van genot verspreken zich
alleen je bleke ogen nog

het smachtend vlees
weldadig snel ontstegen
rolt verloren en verlegen
smelt in feest van honing

ik verwen een koningin
wij heersen vrij onthecht
de lakens zuchten warm
verrukt van dit gevecht

 

21:38 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-03-06

sprookjes-teevee

Bootlengte voor, bootlengte achter
gaat Oxford het halen, Cambridge falen
dan wel tegenovergesteld of andersom
evenwel nooit Eton, slechts staal en beton
tegen academieën van adel en lelieën
steeds weer die twee in klef gekluw tot
elkander van spander tegen spander
en deze regatta steeds weer van datta
ieder jaar op het journaal van de teevee
zo zielig zeurderig als die geblutste benen
van ski en sneeuw, het buitelend vakantievee
(’s zomers verschroeiend met files naar zee)
nieuws kleedt in, kleedt uit, een sprookjesfee

 

 

21:20 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

03-03-06

arme Nelissen

Terwijl de winter verder door mijn wankel lichaam wandelt, voel ik hoe de dagen woekeren, verdwalen en verschralen. Wat was gisteren, is vaag nog hier vandaag, brengt morgen misschien wonderen? Wordt overmorgen in het achteruitgezicht gesteld?      Het perspectief van witte vlaktes, ijselijke koude, wind die door mijn klieren dringt. Ik duik onder, een deken en een boek, mijn lief ligt naast mij ziek te zijn. De kat sluipt langs en waagt een sprong, verronkt zich zalig in het dons. Is dit nu vrede? Nee, eerder stil-stand, gedwongen status quo, een duo in verstarde stand alone.

“Vrede is eten met muziek” schreef Lucebert. Wij eten niet, of nauwelijks, wij kijken voor het eerst sinds eeuwen naar teevee. De beelden sneeuwen langs ons zware hoofd, wij staren naar een oorlog, ergens heerst miserie, haast overal is leed. (ach, wel leuk dat sportnieuwsmeisje).


Ondertussen gaat het entertainment in dit mensenland zijn gangen. Een kodakmadammeke, half bekend en heel misnoegd, spuit haar zwarte gal op mijn kolommen. Zij wil duidelijk ook een forum, dus dien ik ‘en passant’ als schone kapstok en kan zij zich lekker profileren. Nou monkelend moedertje, je doet maar hoor, pruttelkopje met je nurkse buien. Door jouw laf gehannes en onaf gemoker ga ik mijn mentale welzijn noppes laten ondermijnen.               Ik trek zelfs niks in twijfel, ik verwijs de lezers stante pede verder naar je mopperblogje: http://www.annelissen.be/


Het fotootje hiernaast heb jij van jezelf genomen, zo schouwde je het ons publiekelijk toe, dus dat behoort tot ons openbaar bezit. Oh ja, je werkt voor DS, veel succes nog met je filmerij aldaar. We lezen graag hoe je zit te mokken tegen je makkers en je maten. Kwaad op bazen?
Op je blog zal je anders moeten leren boeren, in casu incasseren. In dit webland heerst de etiquette van woord- en wederwoord. Hoffelijkheid, maar vrij frontaal. Als je hoger mikt dan platte leukigheden van de pseudo’s, bereid je dan maar zachtjes voor op ‘soms onzacht’.

 

22:46 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-03-06

Guido Gezelle

Het is niet mijn gewoonte om andermans poëtische veren op de eigen hoed te steken.
Ik wil daarmee zeggen dat ik graag de voorrang geef aan de schrijfsels van eigen hand, vaak fragiel en mankeliek, maar toch met eerlijk en ambachtelijk zweet in mekaar geflikt.

Voor één keer wil ik een kleine inbreuk plegen op deze regel en een tekstje de revue laten passeren, waarvoor ik als kleine stamelaar deemoedig het letterhoofd wil buigen.

Het betreft een pareltje van onze “grootste en schoonste dichter aller tijden”, iemand die de Nobelprijs niet kon krijgen omdat zijn taalidioom zo oorspronkelijk was dat het helaas onvertaalbaar is gebleven. Tot zijn grote bewonderaars behoren Hugo Claus en Paul van Ostaijen. Dixit surrealist Gaston Burssens: “Het waren zulke verzen waar van Ostaijen – maar dan echt – van droomde”. Hier komt het kleinood, savoureer het met nipte teugjes:

 

In ’t blauwe van den hemel doekt
een kleene, witte wolke

de zonne mij;

en ’t witte van die wolke en komt
geen vlekkelooze molke,

geen wolle bij;

 

geen witgewasschen wolle, noch

geen snee die, versch gevallen

te gronde ligt;
Zoo wit is, op de boorden van
die witte wolke, ’t brallen
van ’t zonnelicht.

’k En kan ’t niet meer bezien bijkans,
mijne oogen willen dolen;
’t is vermiljoen,
dat, zwart in mijnen boek gedrukt,
zoo zwart is als de kolen,
en ’t rood is groen…

 

 

19:05 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

01-03-06

leve Anthierens

Het Nieuwsblad schopte ons gisteren tegen de zieke schenen met een lullige actie die enkel kan bedacht worden door een veredelde tabloid, een serieuze krant doet zoiets niet. Waarover willen we onze gal spuwen? Over de "watcho's", wasda? Volgens HN zijn dat dé mannen van deze tijd, de perfecte kruising tussen een macho en een watje. Gedurende twee maanden kan men bij voornoemde krant een boek krijgen van negen "watcho-schrijvers".
De alomtegenwoordige fotograaf Michiel Hendryckx stelt ze aan de lezers voor, hij maakte ook de covers.
Het bedenkelijk illustere lijstje wordt aangevoerd door Johan Anthierens. Je reinste heiligschennis, deze dode man schudt zich recalcitrant de onstuimige as uit de urne. Net de schrijver die als vrije vogel nergens opgehokt wou worden, die tot over de grenzen libertijns en losgevochten was, een reuzegeus van het zuiverste gehalte, van zo'n nobele man gaat men eigengereid post mortem (!) een rolmodel maken van de nieuwe man. Dit is een frontale aantasting van Anthierens' morele erfgoed.
Moest ik een nazaat zijn van Johan, dan nam ik een advocaat onder de arm. Dit getuigt van een fundamenteel gebrek aan respect voor het ideeëngoed van de milde hyper-individualist. Het is echt de max van cynisme dat zijn "Leve Mij" als eerste boek wordt weggeschonken. Enfin, van Het Nieuwsblad zijn we de laatste jaren al meer volksverlakkerij gewend. Dat lijkt daar het ware zootje van middelbare leeftijdsbollebozen. Ze willen met hun ouwelijke grappen en belegen grollen bewust een grijze middelmaat vertegenwoordigen. Kassa kassa?
Hun eigenste schoonheidsfoutje is dat ze een "betere" Marec moeten engageren om deze goedkope onderneming te promoten. Portrettentrekker Hendrynckx is voor elke val te strikken, maar het ontgoochelt ons dat Marec zich voor dit open gat laat vangen. Laatstgenoemde werd door Anthierens ooit geroemd om zijn eigenzinnig talent, de cirkel lijkt op een bangelijke manier gesloten. Exit de wakke watcho's, de makke mannen. Leve mij.

 

 

19:54 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |