20-03-06

man bijt hond gênant

Productiehuizen entertainen TV, er is mediatieke vraag en aanbod, Woestijnvis grabbelt moeiteloos mee. Maar hun ”Man bijt hond” verveelt zich, enerveert ons soms. De verschrikkelijk sympathieke Martin Heylen dwaalt reeds een tijdje af, dweilt momenteel door Siberië.
Zelf verklaarde hij ooit dat hij een lukraak aanbellende reporter met camerazootje het huis uit kieperen zou. Met alle respect, wij denken er niet anders over.
Martin kleppert heden door dat armlandigste gewest, u leest het goed of uw weet het beter: is die regio een land, zijn er sociale voorzieningen, zo ja voor wie en ook wanneer?

Wij zagen hem tijdens ons wakker moment (ingedut na overzaging door Martine Tanghe) ludiekjes niet aan zijn gerief komen. De ongepaste clown schreed onbeschroomd door de armertierigste rustoorden, afgebladerde bejaardentehuizen en mankelieke inrichtingen voor doodzieken.

De kwinkslagen van dat soort onverlegen mens zijn er altijd grandioos naast en over, zelfs in dat onbekommerde verkavelingsvlaams, jawel Vlaams… Heylen acteert zich overal thuis.
In Siberië hoorden ze het in Keulen donderen, maar Martin wist van post-synchronisatie. Zijn debiliteiten worden overdubd, zijn door tolken voorgezegd, altijd is iets (nee alles!) in scène gezet. Maar de gêne blijft. Ook bij de verraste arme mensen, zij vertonen een wrang soort blijdschap, een kramp in een grimas, een onverholen vlucht voor de rare man met zijn camera- en geluidsploeg (plus catering, lokale knechtjes en vertalers?).
In de episode waarmee hij ons onverhoeds overviel, vroeg hij om onderdak in aftandse oorden, de verpleegsters en patiënten keken met holle ogen naar deze slecht getimede regie, wist hun baas hiervan en hoeveel bracht dat zaakje op voor wie?
Ocharme, infantiele Heylen toch, je smoelt wat af, je wist immers al weken voordien dat je in een hotel zou overnachten, met de gans bende, kaviaar en wodka bovenop. Schaam je mediaman! Schande Woestijnvis! Respecteer die arme sloebers uit Siberië.

Vanavond, daags voor een nieuwe lente, komt de noeste Woestijnheld naar "De Laatste Show” (inderdaad, ook een kindje van WV, ons kent ons, hela holaba, knipoogjes en een grijns). Mark Uytterhoeven (62) neemt na 225 truien, 736 one-liners en 2954 grollen (af te lezen van de autocue) afscheid van een eindeloos grijs-vervelend Vlaanderen. Centrale gast is dus olijkerd Martin, eminent lid van de subtiele Heylen-familie. Broeder-werkmens Yvan hokt in Monaco, maar weet ons helaas bij tijd en wijle wonen (om den brode, jaja).
Zullen we kijken of met stenen gooien? Wegzappen kan, maar is té makkie, kost wel geen geld.

Verdraagzaam zijn, dat nooit. We behoren tot geen kliekjes, zeker niet van het slag der hyperstecorrecte zoals ooit opgericht door opa Mortier (84). Volgend taterseizoen neemt knaagtante Frieda de wijk over van nonkel Mark. “Tonton” gaat verder rentenieren in Zuid-franse oorden. Kat in bakkie. Flauwiteitje van mij, het zou om een rat gaan die hij overal meezeult. Er zit een verhaal aan vast, vertellen we effe niet. Mireille de Gucht speelt mee, zoeken jullie het maar uit. Te onnozel voor woorden, dat wel.

 

Zo lieve lezers, wij verbijten verder onze spijt: wij werden ook niet gevraagd door Johan Lano’tje voor zijn raad van twaalf wijzen. Bob Van (mijn) Reeth, globale totaalfilosoof en prepost-modern nonsensikaal architecturale man zetelt wel, ach wat, ook onze Gene “zonder gêne” Bervoets maakt weer deel uit van clubje nummer zoveel. Weet hij het al?

 

Waar blijft ergens een lege plek voor een eenzame man? Eenzaamheid is een kostbaar goed dat je kan delen met een geliefde. Geen verdere mededelingen. Niet aanbellen, Heylen.

 

21:22 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.