28-02-06

ziektekiemen

Vandaag verblijven we slechts een wijle op onze weblog, een agressieve ziekte heeft zich over onze ledematen uitgesmeerd, lichamelijk geveld en mentaal zwaar uitgeteld.
Dit was een koortsige slaapdag met de melancholieke meisjes Neeka en Cat Power, zij zongen ons troost waar donkere dingen zaten dicht te slibben.
Er is altijd een uitweg, vaak langs de nooduitgang. Het licht aan het einde van tunnels flikkert soms achter de scherpe bocht. Het weze zo, dat kome wat komt. Het valt uit de hemel of het kruipt uit een krocht.
Morgen willen wij herboren worden, een makkie, gewoon geloven dan doen. Maar eerst slapen tot na de noen. En dan er tegenaan, met koffie en banaan. Weggekiemd die ziekte en morgenavond een schoon kruiske van aswoensdag op ons voorhoofd. God zij geloofd (als hij ons gelooft).

22:08 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-02-06

blonde babes

Welk godenkind ben ik om met jonge dartele babes op stap te mogen gaan, ik bedoel beroepshalve. De meisjes zijn fris en vrolijk, behoorlijk knap en zeker niet dom, ondanks toevallig blonde kopjes. Ik laat ze hier voor het forum paraderen, dat kost geen geld, ze willen dolgraag voor mijn ondubbelzinnige zinnen poseren. De letters tetterden wij ter voorbereiding op zijn zondags bijeen, een gezellig trio, ik bijna de pappie, maar con brio.


La Ilse

Ze is de stille, erg bedenkelijk, zelfs diep doordacht van aard. Ze zwijgt mooier dan mijn woorden kunnen vertolken. Vaak lacht ze afwezig, intens en prettig in zichzelf aanwezig. Je krijgt haar meestal moeilijk aan de praat, ze wil wel, maar er haperen dingen in haar mysterieuze hoofd. Schone bekommernissen of ijle dromerijen die zij voor waar zit te memoriseren. Ilse is verwant aan surreële artiestes, maar zij weet het niet, zodanig komt zij uit ondoor-grondelijke schilderijen, oude boeken en zoiets als ‘film noir’ ge-vallen. Ik laat haar maar, we lopen naast elkaar, we zwijgen in harmonieuze overeenstemming. Wat niet belet dat ik haar soms uit verre peinzerijen trek en ze aan de oppervlakte haal. Dan wordt zij verwonderd wakker en lacht bevrijd om de uitgestoken hand, de frivoliteit, het platform van realiteit waar zij zich opeens veilig weet. Voor even maar, ze is zo weer weg.

 

 

La Leen

De olijke tegenpool van onze bovenstaande mystica. Zij lacht klaterend en vertelt haar avonturen graag taterend, jawel een verleidster van jewelste. Leer ze me kennen, graag. Leen is een vlasblonde Vlaamse schone, ze heeft een verleden met mooie heren uit de klerenmode en het trendy voetbalvolk. Haar moet je niet expliceren waar een ‘gouden stud’ voor staat, ze kent de betere details en klapt lekker ongeremd uit de privé-bed-biecht. Wat kan het me deren, integendeel. Ze is een eerlijke flap-uit, schalks en speels, onschuldig in de ware zin van het woord: ze is wie ze is, dat is dus een slimme barbie-pop. Zo definiëer ik haar en dat communiceer ik, ze waardeert het als een compliment. Als er te werken valt, steekt ze zich niet weg achter haar mannequin-geschapenheid. Dan is ze één en al onstuimige bereidheid, de bevallige evenknie van een wakkere Ilse.

Beide schone meiden zijn op gepaste tijd zeer alert. Professioneel maakt dat een perfect verschil. Laat maar wapperen en waaien die wilde haren, de sexy snoetjes krijgen we als lekkere bonus, als toetjes op de taart, een foefje slagroom op de werkvloer. Mag kunnen.

 

 

21:20 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-02-06

polonaise

We gaan wij ne keer naar Polen rijden

zei Richard hij had immers alle tijd zat

de zwarte madonna die wilde hij zien

en Stanske dat is zijn vrouw die vond

dat geen slecht gedacht ze zouden zij

Octavie kunnen meevragen wat doen

we dan met Victor awel Victor hij was

pas gepensioneerd van het mayonnaise-

fabriek in Hasselt een echte azijnpisser

afijn hij mocht toch mee ze passeren

de grens van Duitsland Aken volgt komt

Keulen onweer zoals steeds zegt Octavie

Richard ik ben niet zeker ik denk allee

verstaat gij dat hoe kan een mens nu zijn

paspoort vergeten godverdomme vloekt

Richard hola rustig jongen draaien wij

vlug effekens terug kalmeert Stanske zoals

zij had gezegd werd dat gedaan zij terug

van start verdorie sakkert Richard driehonderd

kilometer mazout voor niks passeren zij Aken

Keulen weeral donder Victor krabt onder

zijn klak Octavie zegt hij weet gij waar

mijn portefeuille ik dacht nochtans pertang

allee Victor zegt Octavie in uw achterzak

ons geld dat zit daarin komaan Octavie ik ben

hier in mijn kostuum van het mayonnaise-

fabriek dat heeft geen achterzak ze hebben

die zwarte madonna daar schoon zien vliegen

platte polonaise aan hun gat nietwaar Richard?

 

 

21:19 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

24-02-06

Limburgers

Eens terug thuis in Limburg is dat het leven van elke dag
met een waske en een plaske
wat teevee kijken met ons twee
volgend jaar gaan we nog ne keer naar Toscane
da's een kanjer hoor daar schijnt de zon zo schoon
op antieke kerken en olijven wel simpele wijven
zoals hier maar dan toch anders
want in 't buitenland daar komt ge echt tot rust
er is die sfeer ge zijt zo niet in de weer met uw huis en uw tuin
uw keuken of uw kiekens op een ander zijn 't plezante liekens
iedereen beleefd behalve die keer in Luxemburg
daar spraken ze geen Engels
mijne man en ik ik zeg het overal trekken wij naartoe
wij moeten er tussen uit er tussen in
op naar het volk in den vreemde
daar zien ze ons echt graag komen
voor hen is het ook eens wat anders
zoveel bekijks dat wij daar hebben
twee schoon mannen hand in hand

16:04 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-02-06

marathonloper

- sympathico opgedragen aan jo jacobs, hij doopt de vogels die hem bevliegen boven zijn hoofd, de bomen spoken door zijn loperskop, hallo jo, jog en suck ze met succes, jij mateloos machtige marathonman - zie hem langsfouleren op:  http://joloopt.skynetblogs.be 

Vandaag was een historische dag, ik heb de looptraining afgelegd zonder uurwerk, gewoon op het gevoel. Bij benadering moeten het ongeveer vijftien kilometer geweest zijn, ik heb geen vermoeden of slechts een vage inschatting omtrent de snelheid. Heeft dat nog belang? Nee, dat heeft geen belang, dat heeft al lang geen belang meer. En het is ook helemaal fout, weet ik nu pas, dat ik er ooit aandacht aan geschonken heb.

Wat zijn wij, de modale joggers, toch steeds stresskiekens geweest. Als ik spreek van “wij”, dan breng ik gemakshalve de generatie van de jaren 80 in rekening. In navolging van de “joggingsboom” in Amerika schoten we toen hier uit onze loopsloffen en binnen de kortste keren wilden we allemaal presteren op de magische marathon. Dat lukte bij de éne al beter dan bij de andere, zelf kwam ik niet verder dan 2 uur 46 minuten, terwijl iedereen in mijn atletiekomgeving steeds zei dat ik naar de 2 uur 30 had moeten mikken.Op 10 km was ik een goeie 33 minuten waard, ingevolge een kleine extrapolatie oordeelden de kenners dat mijn moge-lijkheden op de marathon ambitieuzer mochten zijn. Ik heb het wel geprobeerd, maar hoe lekker de motor ook steeds draaide, de carrosserie heeft het meermaals begeven. Mijn medisch dossier is oneindig dikker dan mijn farde met wedstrijduitslagen.

In een weloverwogen terugblik vind ik dat ik niet goed bezig ben geweest. Ik heb veel te weinig genoten van het lopen. Het was altijd weer tegen de chrono’s opboksen, tijden moesten verbeterd worden. En ging het niet om tijden, dan waren het de plaatsen die moesten veroverd worden, zo ver mogelijk zien te geraken in de mannelijke looppikorde.  Hoe vaak liep ik me te pletter om aan de eindmeet bijvoorbeeld vier of vijf plekken naar voren te kunnen schuiven? De rode zone is me goed bekend, vooral in de pistewedstrijden was het telkens een calvarie van jewelste. Mensen toch, vertel mij eens waarom, zeg ik nu in een zelfverwijt. Wij waren toch zulke verdomde amateurs, waarom wilden we dan haast allen presteren alsof ons hele hebben en houwen er vanaf hing?Ik heb zelden iemand horen verkondigen dat je ook kan genieten van rustig hard te lopen. Maar zelfs de gespeciali-seerde bladen drijven de joggers graag tot het uiterste. De schema’s die zij geven, zijn meestal extreem prestatiegericht, en vooral de adoratie voor de marathon heeft iets onwezenlijks. Maar waarom? Waarom hoeft er altijd gefocust te worden op die wel erg lange (veel te lange!) 42 kilometer?

Het heeft iets mythisch, wordt beweerd. Ik denk eerder dat het om een historische vergissing gaat en dat wij allemaal meegesleurd worden in een soort kinderlijke euforie. Ik denk in al mijn onwetenschappelijkheid dat onze lichamen niet gemaakt zijn voor zulke afstanden. Uit ervaring weet ik dat je vanaf de 30ste tot 35ste kilometer doorheen je voorraadje koolhydraten zit, dwz dat je natuurlijke brandstof dan op is. Wat daarna nog aan afstand rest, dien je op je vetten af te leggen en dat is als overschakelen van benzine op mazout. Zoiets is een natuurlijk proces. Het is ook niet trainbaar, durf ik in al mijn onvermetelheid te stellen. Je kan er hoogstens mentaal trachten aan te wennen. Vincent Rousseau (2u 07min!) deed het door ’s ochtens op de nuchtere maag een uurtje te gaan joggen. Dat is het verst haalbare, meen ik als bescheiden kenner.

Mijn bevinding is dat afstanden tot ongeveer 20 kilometer het maximaal toelaatbare zijn met het oog op de algemene gezondheid en de fysieke belastbaarheid. Dat tracht ik momenteel een vijftal keren per week toe te passen, ttz ik beperk me meestal tot 12 à 15 kilometer. Meer is misschien mogelijk, maar ik wil vooral blijven lopen … en blijven genieten. Want dat doe ik nu, alleen of met mijn lieve partner, soms met de kollega’s of toevallige passanten, het maakt niet uit. Ik loop echter geen stap meer rapper dan mijn organisme dat permitteert. Puur voor het plezier doe ik toch nog versnellingen, zelfs hellinkjes, een soort van zachte interval. Het voelt prettig aan om de spieren tussendoor eens een extra prikkel te geven, zo ervaar je vanbinnen in dat loophartje ook een paar verkwikkende tintelingen.

Het is toch wel straf dat een mens zich jaren moet afbeulen in de loopsport om de mooiste geheimen pas in de na-carrière te ontdekken. Was er een herbeginnen aan, ik zou nooit meer wedstrijden lopen, de chrono zou me van bij aanvang gestolen kunnen worden. Ik zou me door niemand geen “must van marathon” meer laten aanpraten. Hierbij bestrijd ik geenszins de vrijblijvende deelname aan een lokale jogging, lopen om zomaar lekker mee te lopen, als het even kan voor een goed doel of gewoon voor de gezelligheid, bijvoorbeeld zoals in de eindejaarscorrida’s van Leuven en andere steden. In dezelfde categorie passen de “wedstrijden” van de Challenge Brabant Wallon, een 25-tal loopevenementen over natuurlijke omlopen in het idyllische decor van Waals-Brabant. Deelnemen heeft er duidelijk voorrang op presteren, genieten van de natuurlijke omgeving hoort er steeds bij, de amicale sfeer is er een schone traditie. Terzijde, onze zuiderburen zijn van nature echte levenskunstenaars, dat weerspiegelt zich dus ook in de aanpak van de joggingsbedrijvig-heid. In onze Vlaamse regionen is het altijd hard tegen onzacht, dat uit zich zelfs in de vrijblijvende amateursporten.

Om nog effe scherp uit de Vanco-hoek te komen: waarom in godsnaam moeten half-bekende BV’s nu ook weer marathon’s gaan lopen, én dan nog liefst ver van huis, New York is een echte trendy hit. Hun beoogde tijden zijn van een erbarmelijk niveau, maar schroom, laat staan schaamte, is aan hen niet besteed. Als ze maar ‘in the picture’ staan nietwaar, de kwaliteit is van secundair belang. Toegegeven, ze kunnen beter de loopsport propa-geren dan de sigaret of de alcohol, maar zuivere koffie vind ik het niet. Ik heb bijvoorbeeld gelezen dat éne media-man in Amerika binnen de vijf uur wil eindigen. Jongens toch!Even ter vergelijkking meegeven dat de nobele onbekende Guy Demol, een Brussels gemeente-arbeider, het Belgisch veteranen-record bij de 50-plussers wil verbeteren. Hij gaat ervoor in Rotterdam binnenkort.De bescheiden Guy liep vorig jaar nog een tijd in de buurt van 2 uur 35, voor het record in kwestie moet hij een stukje onder die tijd duiken, haalbare kaart vermoed ik. Betrokkene is bijna 54 jaar. Hallo lopers?

Enfin, mijn moraal aan dit verhaal is dat joggers zich toch bij tijd en wijle dienen te bevragen over hun doelstellingen. Nog beter is het om helemaal geen doelstellingen te hebben, gewoon maar lopen om te lopen zoals kinderen dat doen en rondhuppelende dieren in de vrije natuur. Gooi weg die strakke schema’s, vergeet die chrono, maak een babbeltje tijdens een occasionele wedstrijd, verbroeder en verzuster lustig.

Lopen is te verrijkend voor de totaliteit van onze persoonlijkheid om het te laten inkapselen in patronen en structuren. Loop je volledig vrij, zo leef je in vrijheid, geen mentale ballast en minder fysieke lasten. Zeg dat ik het gezegd hebt, 25 jaren ervaring. Nu pas heb ik het looplicht gezien, dat wordt nog minstens een kwarteeuw lekker loop-genieten. Ik verspreid deze boodschap met zachte aandrang, op een dartel drafje.

 

21:28 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

17-02-06

Lena Lena

Voor het treinstation van Leuven

spiegelt breed gespoord en blinkend

het plaveiselplein in vlak en vierkant

bijna barstend van te strakke liefde

 

rondom pilaarkolom van oorlog

opgesierd als kogel vol met mos

werd vaag de zijden glans gelegd

op tegels kaal verzegeld in de vrede

 

daar wordt druk getreden door

wel duizendvoudig mensenvoeten

op zijn minst de helft onschuldig

meestal dribbeltred van meisjes

anderen zijn geduldig vrouwen

mannen rijden auto dreigen

 

rakelings langs Lena wachtend

aangeankerd op het wandelplein

ze lacht van angst krampachtig

dikke schrik prangt ze naar binnen

prikkeltranen van verslikt verdriet

die niemand bijna niemand ziet

 

ook niet als Lena wankelt

en onhandig laatste twijfel pakt
toch valt zij verder schuift voorover
langs de doodsrotonde

 

uit haar afscheidshanden

scherft het glas stomrood

bevlekt de stenen in een plas

 

weerkaatsen even ogen

alle leven sterft

snijdt Lena af

 

20:24 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-02-06

la Paz geeft gas

 
In de dichterswereld geldt het als geen groot geheim, dat je om het te maken, eerst langs Jack van Hoek moet passeren. Jack, da’s een nobele kunstenman uit het nabije Eindhoven. Als je door dat poortje net over de grens kan geraken, zit je gebeiteld, dan wordt je verder verspreid in de Noordelijke Nederlanden, ons aangewezen afzet-gebied.                                                                                   
Van bij Jack loopt het makkelijk naar Meander, da’s weer een poëtisch trapje hoger, wel erg selectief, maar kwalitatief correct. Na Meander kan je opgepikt worden door de kleinere of iets grotere uitgevers, enzovoort.
Ik wil maar zeggen dat je de gedichtenbal ergens aan het rollen moet krijgen, dus graag Jack aanspelen.

Zelf was ik in een ongecontroleerd verleden een dichtend mens. Via de Poetry Slam’s in Eindhoven kwam ik ergens aan de bak, kreeg ik wat vaste grond onder een geliefd publiek, viel ik in en uit de prijzen. Anderen gingen mij voor en lieten mij ook achter, ze leunen on-dertussen tegen de Groot-Nederlandse subtop aan of horen erbij: Annette Vandenbosch, Jan Doornbos, Pom Wolf  en andere poëten, ze zijn bij de bredere massa onbekend, maar in kleine kringen erg bemind. Hun eerste bundeltjes zagen zelfs het daglicht, dé max voor een dichter in dit kleine taalgebied.

 

Ik was de onvoorspelbaarste van de geciteerde groep, toegegeven, somtijds schreef ik met vuur en vonken, maar ook bezondigde ik me vaak aan platte breisels en slappe kostjes. Tja, dat labiele karakter, dat veroorzaakt meer diepe dalen dan hoge pieken. Alhoewel, mis-schien is mijn liedje nog niet uitgezongen. Gedichten moet je uitzweten op karakter, inspiratie dient afgedwongen en de confrontatie met je eigen ego kan wonden openrijten. Pijnlijk hoor, dus gun me nog effe tijd, ik kom pas bovenpiepen in dit laat-mature leven.

Terug naar Jack, een schone rots in de poëtische branding. Hij blijft getrouw die ouwe dingetjes van mij publiceren in zijn Eindhovense krantje”Pepper”, ik word er soms verlegen van. Ook zijn “open podia” blijven vermaard voor aanstormend dichtersgeweld, ieder krijgt zijn kans, inclusief de kans op een kater, maar zo leer je het métier, want dat is het toch.

Tussen Jack en mij geschiedt er een occasionele correspondentie, wij zijn maatjes op afstand.
Zo verzocht hij me onlangs om talentscout te spelen in de Leuvense contreien. Ik diende een meisje à la “Paz Snidts” (of entwat) op te speuren: of ik haar kende en kiemen van talent bespeurde, ook waar zij resideerde, enfin, de gebruikelijke verkenningsronde.

Een vraag van Jack kan je enkel theoretisch weigeren, dat doe je dus de facto niet. Je schone eer nietwaar, vandaar zo plechtig beloofd zo wederplichtig uitgevoerd. Dichtend meisje Paz had ik rap opgesnord en dan zomaar aangebeld. De parlofoon gaf thuis, maar braakte meteen wat rare en brutale klanken. Ja, zij was inderdaad dat gezochte ‘wonder-kind’, maar geenszins bereid tot enige conversatie. Ik mocht haar vage kladjesnaam van de brievenbus afnoteren, maar geen stapje over haar hoge drempel zetten. Ze gaf zichzelf enkel vrank vocaal verborgen (én verbolgen) thuis. In de malversatie drong ik nog zwakjes aan op een benadering, maar ze dreigde met (jawel) de politie. Helaba, heksenkind, dan bent u bij mij aan het goeie adres, wou ik nog repliceren. Maar daar  knalde de parlofoon al kletsend dicht. Euh, ik bedoelde uiteraard met spartelende ironie de poëziepolitie, maar weg was onze tante Paz. Ik zat met dat geval opeens in den ambras en de arme Jack kreeg een slechte feedback.

 

Tja, hoe het nu verder moet? Staan de capsones in verhouding tot het groot vermogen? Ik heb zo mijn twijfels. Blaft dat keffend kind haar “gedichten” in dezelfde tonaliteiten van op een podium? Dat belooft een attractie te wezen, met potentiële abstractie van de kwali-teit. Hoeft het nog echt? Ik ben reeds gesatureerd, aan de milde Jack van Hoek het laatste wijze oordeel.

15:08 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-02-06

moeders mooiste

- opgedragen aan mijn meisjesschone Valentina, jongste dochter van ons  moedertje Irmina -

 

Een zekere blogvermaardheid impliceert vermakelijke vragen van de lezers, mijn mailbox meandert vrolijk van hun vrijpostigheden. En ja, een tipje van de doorkijksluier dient weer opgelicht: “vanwaar, lieve Marlon, komen die mooie meisjes?”, “uw sexy modellen bekoren onze zielen”, “mogen wij meer van die moordgrieten?” , “ook met dikke tieten!”.

Awel, beste supporters en supporteressen, inclusief de super-seksuelen, houdt u vast aan uw bretellen en sjartellen: die be-koorlijke meiden bieden zich eenvoudig aan, zo simpel kan een beeldend schrijversleven zijn.
Laatst wierp er zich nog ééntje smekend voor mijn voeten, dat barst soms uit zijn ondervoegen of kronkelt zich ongevraagd uit schaarse kleren. Gelukkig zijn we hard gestaald in dit bestaan.


Goed om weten voor alle frivolita’s: de criteria zijn streng (niet 'string'), wij hanteren normen van fatsoen, dus met omkooperotiek kom je er no way in, van afspraakseks kan helemaal geen sprake zijn, wij zijn mathematisch uitgemeten exclusief esthetisch.
”Wij”, orakel ik plechtstatig, dat is uiteraard geen “majestatis pluralis” zoals de Koning hanteert als hij plichtmatig ’s lands wetten ondertekent. Het had, kantje-boordje, evenwel gekund, zie mijn royale blogthematiek over bewezen dienstbaarheid alsook betrokkenheid bij de Koning ten Paleize indertijd.

 

Nee, in deze brandend hete materie staan “wij” voor la Loretta en haar fervente vent. Wat wil dat in concreta zeggen? Wel erg grage lezers, ter zake bedoel ik dat Loretta met oogstrelend schoongestrenge blikken en koket-correcte hand de precieze meisjes voor mij selecteert en daarna kundig oprangeert voor hun parade in de marge.
Zij is verregaand rechtvaardig en gevrijwaard van iedere subtiele vorm van subjectiviteit. Ikzelf zou kunnen neigen naar eigen smaken, maar gelukkig kijkt zij objectief normerend toe en weerhoudt aldus de eerlijkste en integer mooiste deernen (mijn woordje, sorry).

 

Tja, wie is zij, mijn lady Elle, om zulke stille, delicate taken op de frêle schouders te willen tillen? Ik verklap meteen haar groot discreet geheim: zij is van zichzelf een professioneel en hoogstaand (benen!) ex-model, categorie “superieur exquis majeur”.

Ik loop ganser dagen stuntelig achter haar bevallig mannequin-gehuppel aan te manken. Hola, dat is me toch een weldoend genoegen, gewoon dat schone poepke volgen, als een poppetje danst zij door ons bloggend huizeke, soms bloos ik toch wat stoom af.

 

Hierbij wil ik haar bedanken voor de mediatieke diensten en haar meteen beleefd verzoeken om mij verder in de keuze van de fotogenieke look-a-lady’s te oriënteren. Ik zou er zelf het warhoofd bij verliezen en wie weet aan welke louche meisjes kansen bieden.

Merci ma Loretta à moi, doe zo verder please, kies steeds de mooiste uit voor mij… maar weet dat je niet te evenaren bent. Je mag mijn latje hoger leggen, jij blijft de schoonste.

 

 

20:13 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-02-06

wereld-alibibeeld

Buurvrouw Evyline deelt me met vertoon van deernis mee dat ze hevig geshockeerd is door de “world press photo 2005”. Ze verwijst me naar “De Standaard on line” waar de ganse reeks te kijk staat. Ik heb er geen boodschap aan, ik wil haar enkel zeggen dat ik er bedenkelijk langsgewandeld ben. Daar peins ik weer het dwarse mijne van, suggereert ze me al fijntjes en venijnig tegen.

Evyline is geen zachtgekookt eitje, eerder een bitsig kippetje, ze kiest zich selectieve vriendjes, houdt van peperdure rekwisieten en exclusief-rustieke meubeltjes. Ze kan, zo nodig, lachen op bevel (als dat haar bevalt) of plots weer wenen om een bagatel.

Mijn buurvrouw is vrij wispelturig, ze wordt vlug ongedurig, haar grieven zijn ons bij tijd en wijle ongeliefd. Evenwel opgepast voor haar mening, die is als de huid van een kameleon, in progressieve materies is ze mateloos pragmatisch en politiek-strategisch steeds correct.

Haar besognes heeft ze uiteraard, ze overweegt de aanleg van een zwembad in de tuin, het zal ons lamme sores wezen. Wij hebben verveeld haar luxeplannen ingekeken, zulke waters zijn ons snel te diep. Wij verkiezen onder onze volkse voeten eerder vaste grond. Ten andere, geen autochtone kindertjes (hallo de allochtone?) zullen er ’s zomers in komen spartelen, laat staan een verkennend lentekijkje nemen.

Ons Evyline gaat graag en schoon te keer, over corruptie en politiekers die het land verzieken. De honger wil zij uit de wereld bannen, gangsters in ’t gevang, uiteraard is zij tegen het Vlaams Belang (wie niet, expliciet). En ochgot, ocharme, die schaapjes uit de derde wereld, wie gaat zich daar eindelijk over bekommeren?

Ik opper, met een zweem van foute ironie, dat die fotograaf daar misschien had kunnen ageren door die foto niet te nemen uit preventie tegen wangebruik en schending van weerloze privacy.
Wij kennen toch deze foto’s sinds decennia en er komt geen enkele kentering ten goede. De redenen zijn alom geweten, zoals burgeroorlogen die dapper in stand gehouden worden door lokale tirannen, flink aangepord door onze wapenbaronnen, annex overbevolking gepromoot door kerk- en andere vaders, zelfs met de zegen van ons eigen vaticaan, wie doet hen ergens wat? Ook Evyline adoreert de roomse paus en zijn acolieten. De aller-heiligste mannen gaan tekeer tegen de minst-geringste vorm van geboortebeperking in de Afrikaanse regio’s, ook elders ter wereld, liefst in de armste en de barste landen. Hoe meer de domme zielen tieren (zalig de armen van geest), hoe groter de vreugde onder de religieuze torens.

En dan ziet zo’n blitze fotograaf zijn mediatieke kans en mitrailleert ons een geweten, dik in de prijzen, komaan hé, zonder schroom of schande.

 

Op een wereldfoto wil ik Bono (U2) zien prijken, messiaans gezonnebrild, die een cheque van ‘zegge en schrijve’ 1 miljoen euro, desnoods dollar, schenkt aan Unicef, da’s dikke bingo. Kom daar maar tegenaan gedebatteerd. Helaas, dan zal ook Bono afwezig blijven, en nonkeltje Sting, en Bobke Geldof (zie geldwolf, want al sinds tijden steenrijk vanuit de immobilieën, daarom: I don’t like  monday’s). Eventjes verder lokaliseren? Wel dan, ook onze Koen “correcte” Clouseau zal niet thuisgeven als hij zijn medeleven uit de eigen portemonnee moet opleveren, we noemen geen andere namen van kwelende BV’s die hun hart uit hun propaganda-lichaam zingen voor het goede doel, zijnde hun haperende carrière.

Vrouwke Evyline, die “world press photo”, da’s de schrijnende zieligheid ten top gedreven, geen zinnig mens die dat betwist, maar wat bezielt zo’n fotograaf en zijn wereldhorde van supporters? Een makkie hoor: het eigen geweten smoren met goedkoop applaus, zo is dat zaakje uit het zicht geborsteld, wij wassen onze westerse handen in de schone onschuld. Niet wij zijn fout, maar alle anderen (zogezegd).

Om kort en simpel, alternatiefjes, door de morele bocht te gieren: wie de wereld wil ver-anderen, dat hij beginne bij zichzelf. Verkoop je huis en goederen, schenk weg dat groot comfort, ga slogan’s scanderen voor het Koninklijk Paleis, het Vaticaan, het Witte Huis.      Leg af je materiële luxe en je westerse pretentie, leef op water en droog brood, ban dat blog met foto’s, trek te velde, deel je voedsel uit, geef al je liefde weg. Trek zeker geen toten meer, stop die verdomde hypocrisie, wees oprecht jezelf, kijk in je eigen spiegel.

 

ps: de Vanco’s storten reeds jaren geld voor goede doelen zoals Artsen zonder Grenzen, Foster Parents, Greenpeace en behoeftige consoorten, wij behoorden tot de donoren avant-la-lettre, zijn wij de domoren après?

 

 

19:34 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

10-02-06

dagfragmenten

Ochtend: Hoochie Koochie

Ik heb mij een beetje verslapen, de ochtend vangt aan om half tien, tegen twaalven word ik op mijn werk verwacht. Een stukje schrijven zit er niet meer in, want schrijven is schrappen en vijlen, dat vergt tijd. Ik plaats liever tien affe lijntjes, dan twintig regels die druipen als vanuit de natte pols geschudde druppels. 
Ik grasduin me dan maar een tijdje doorheen de blogosfeer, telkens bredere bochten makend om de welig tierende babbelboxen: "goeiemorgen Marcel, goed geslapen Marie, fijne dag Machteld…" Ieder zijn eigen stijl, met mijn respect, ook geen stijl zou een stijl kunnen zijn. Echter niet mijn ding, de gustibus nietwaar.
Ik blijf weer eens haperen bij Hoochie Koochie, toch steeds intrigerend, één van de betere bloggers. Een onmiskenbare sixties-jongen, het rock ’n rollerige ding ligt hem nostalgisch ingegoten, is zijn tweede natuur of zijn eerste alter ego. Of zit zoiets nog dieper? Is Martin Pulaski (echte naam) een retro-jongen pur sang, een terugkijker die al mijmerend ongelukkiger wordt in de hedendaagse tijd? Hij schrijft zich alleszins een soortgelijk imago toe, dat doet hij zorgvuldig en bedreven, Martin levert geen gratuit gedruil af.

Zoals ik onlangs op één van zijn items repliceerde, bezondigt hij zich aan één mankementje: hij ruimt te weinig plaats in voor de lezer, een wederwoord is niet aan hem besteed. Zijn schrijverskooi is een schoon gekoesterde broedplaats, gelieve hem niet te storen. Ik zou hem eventueel willen linken, ik aarzel nog, wat heeft zo’n man daaraan?

Martin kiest voor het eenzame pad, wij bewonderen hem en willen niet meteen derangeren.
Het kan ook anders, twee van mijn topfavorieten, de getalenteerde bloggers Max J. Molovitch en Urbain Alpain zijn graag tot dat soort retourcommunicatie bereid. Het is meestal absurd-hilarisch over en weer hannessen met die gasten. Lijkt me net iets ge-zelliger, de webwereld moet het tenslotte van de interactiviteit hebben. Wat jij, Martin?

 

 

Middag: Hallo kollega

Ik schuif in ons bedrijfsrestaurant aan voor een bordje smurrie en merk in de andere file een ex-kollega op. Hij kijkt strak en stijf voor zich uit, zijn politie-uniform zit als een harnas rond zijn verkrampte lijf. Ik overwin mijn schrik voor de gewapende macht en stap op hem af voor een goeiendag. De begroeting verloopt afstandelijk en koeltjes. Hij distanciëert zich duidelijk, samen tafelen zit er blijkbaar niet in, laat staan verloren tijden verder bijpraten.
Wat heb ik verdorie misdaan, misschien onbewust een misdaad begaan? Geen enkele immorele zonde is me vreemd, maar alles lijkt me pardonnabel en in de illegaliteit ben ik zeker nooit getreden. Zou de politie, groot of klein, met mij als bajesklant soms warme broodjes kunnen bakken?

De ex-kollega volhardt echter in zijn starheid, hij stelt het wel (zegt hij afgemeten) en wenst me daarna rap een smakelijk eten. Wat lag er bij die kerel eigenlijk op zijn maag?      Mijn frivole vraag naar zijn hupse vriendin of de kwinkslag over het plechtstatige uniform?

Ach, waar is de tijd van (slechts) anderhalf jaar geleden toen wij samen hokten in belendende burelen, ik respecteerde zijn zelfverklaarde hoge status en gunde hem zijn dagelijks verlengde middagdutterij. Nu lijkt hij plots omhooggevallen, een lichtjes opper-repressieve jongen.
(beste) PS: ik wens je een hautaine carrière met prachtig paksucces, en sans rancu-ne hoor, mijnheer de schone hoofdagent, je vriendinnetje X groet ik hierbij nogmaals met een knipoog van mijn lieve welste, misschien bel ik haar nog eens op, wie weet bij nacht tijdens één van jouw bevorderende loopbaan-wachten. ’s Ochtends volgt jouw kater toch.

 

 

Avond : Psychotomaan

Einde van de werkdag, we bevinden ons in het Noordstation van Brussel. Op deze vrijdagavond plakt volk van allerlei barse slag aan brallerige togen. In de groezelige gangen liggen haveloze clochards halfdronken of goed groggy. Kokette nachthoertjes stappen par-mantig op naar de Aarschotstraat, hun vitrineshift wacht op on-gezonde blikken en sekshongerige mannen.
Ergens doolt een volwassen jongen paniekerig voorbij de verschrikte blikken van late pendelaars. Ik zie hem plotseling mijn richting uit komen zwenken, hij zwalkt en zwaddert, huilt klagerig en luid van onbestemd en vaag verdriet. Ongewild, bijna beschaamd, walg ik van zijn afstotelijk uiterlijk. Zijn voorhoofd is een overhangende buil, zijn aangezicht zoiets als een holle kuil en de kin een echte kom onder zijn wanstaltig gelaat. Hij lijkt een reuze-grote babymormel, een prepuberaal monsterkind vermomd als dolzinnige mensenman.

Hij loopt, nee stuitert, zowat recht in mijn afwerende armen. Hier is geen ontkomen aan, dit leed wordt ook mijn deel. Ik maak abstractie van zijn geurtjes en schenk aandacht aan het plakkerige bloed op zijn handen, de onaanwezige kleur van zijn verwarde hoofd, de met plukjes haar bedekte pokkenschedel en zijn rafelige lompenkleren, barrevoets bovendien. 

Hij doet me een warrig en fragmentarisch verhaal over moslims die hem terroriseerden. Zijn geld en papieren werden hem hardhandig afgepakt, een wilde bende zit hem achterna. Ik ontferm me over hem, dit is een hyperpsychoot die desnoods onder een trein zou kunnen duiken. Ik ontfutsel hem een groezelig briefje uit zijn bloedende etterhand, ik ontcijfer het gsm-nummer van een dame. Een snel telefoontje stelt me in verbinding met zijn overbe-zorgde tante: Benny is ontvlucht uit een instelling, hij wordt opgespoord.
Tien minuten later komt een ploegje van de spoorwegveiligheid hem oppikken, rustige en gemoedelijke jongens. Benny gaat zonder morren mee, maar eerst omhelst hij me nog uitbundig, euh, zeg maar vrij extreem en wild uitzinnig, in een exploderende vreugde. Bangelijke jongen, maar bij nader meemaken zeker de allerbangste van ons allemaal. Vaarwel Benny, sommige moslims zijn onze broeders, lees vortaan geen kranten meer en luister nooit naar megafoons. Ga stil verder tekenen in het home, liever geen cartoons.

 

22:22 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-02-06

Gentse klapper

 - opgedragen aan de fotofeeërieke Nanoesj , ochtendkoningin van Gent en punk-omstreken -

 

In de dagelijkse werksfeer verkeer ik in het niet onprettige genoe-gen van omringd te zijn door een groepje sappige Gentenaars, waaronder de dwarsgekamde Nanoesj (klik op foto!).             
Het moet me van het hart dat hun smostaaltje zowat de mottigste klanken produceert van de mij bekende Vlaamse dialecten.
En dan geef ik toe dat ik uit de Hagelandse regio stam waar ook niet bepaald vlekkeloos getaterd wordt.

Het Westvlaams, ik generaliseer, kan mij bekoren door een onverstoorde eigenheid, ik ervaar dat idioom als een taal apart, als een soort niet-Nederlands, te vergelijken met bijvoorbeeld het Zuid-Afrikaans.
Limburgers kan ik ook best pruimen, ik voel een stevige verwantschap met het eigen moederstaaltje, zelfs in het verdere Haspengouw voel ik me mooi thuiskomen. Antwerpenaars, leer ze me kennen, da’ s de platte en eigenwijze taal van VTM, no comment.
Maar olala dat Gents, ik kan er echt niet genoeg van absorberen, het doet pijn aan mijn gevoelige taaloren, maar toch is het verrukkelijk luisteren naar zoveel authenticiteit in een eerlijk uitgebraakte taal. Ter staving van mijn ervaring met het schoonvolkse Gents, een citaat van de puriteinse taalpiraat wijlen Johan Anthierens:

 

Gent zou het hoogste aantal scheve koppen van Vlaanderen op de schouders dragen, omdat keizer Napoleon voor zijn Rusland-invasie steunde op Mongoolse huurlingen, barbaarse kozakken en wat dies meer zij, die na de aftocht in Gent verdwaalden en daar hun wonden likten aan de boezem van deernen, sletten, wuft vrouwvolk. Hun verbintenissen zouden aan de basis van het hoog aantal verwrongen fysionomieën liggen en verklaren waarom de Gentenaar zo’n rauw taaltje spreekt en met subtiele sentimenten korte metten maakt” (p. 343: “Niemands Meester, Niemands knecht”)

 

 

20:23 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-02-06

metamorfose

Wat kan de wereld heerlijk klein zijn. Ik loop op mijn nieuwe werk pal in de armen van een jongen die ik tien jaar geleden zomaar niet dagelijks in de armen viel. Indertijd struikelden we soms over mekaar, dat is zeer menselijk. Ik was toen mijn heikele ik en hij zijn eertijdse hij. Een decennium slopend leven streek over onze koppen heen, we kregen beide klappen, nu zijn we ergens thuis gekomen, hij was de eerste winnaar.


We kijken beide hoogst verwonderd, we lijken zelfs ten zeerste opgewonden, wat doet een werkersleven met een mens? Je kan buigen of je kan barsten, je kan ook weerwerk bieden. Kansen kunnen keren. Om kort en duidelijk door de scherpe bocht te gaan, hij is nu mijn nieuwe baas, met mijnerzijds respect, maar wederkerig. In dat voortijdse leven vertoefden we op een evenwaardige werkvloer, we tutoyeerden, maar we gekscheerden niet steeds. Het klimaat was er te bitsig naar, er hing daar een latente onweerslucht.

De man in kwestie, de kersverse baas, kroop door zijn diepste krochten en kwam zichzelve meer dan lief in ongedaantes tegen. Details zijn makkelijk voorhanden, maar overbodig in dit betoog. Wat telt is zijn herrijzenis, hij won zijn eigen pleit, een strijd van “zijn versus niet te zijn” (to play or not to play, dixit Georges Best, hij speelt niet meer) en met harde abstractie van onzin aangebracht door anderen. Hij selecteerde positief.

 

Wat zoiets genereert is een splinternieuwe mens, een krachtige persoonlijkheid. “Mijn andere ik”, heet hij zichzelve welkom sinds een afgebakende datum, vastgeankerd in zijn opgefrist verleden. Hij heeft nu iets van een vrolijk “jongens-wie-doet-me-wat’, maar dan standvastig, met principes die staan als een paal in zijn rimpelloze aard. Hij heeft een klare kijk op dingen en op mensen om hem heen, hij stuurt slagvaardig en met vaste hand. Een man van stavast, met heldere blik, een uitgezette lijn, met erecode’s, mooie rode draden in zijn rechtgelijnd beleid.


Wat een verrukkelijke verandering in persona, een metamorfose die ongeloofwaardig over komt gewaaid, maar ik maak het aan den lijve mee en kan alleen maar bevestigen. Zijn er dan moralen aan mensen met zulke verhalen? Jawel, alles kan te allen tijde gunstig keren. Niemand’ s lot is zomaar voorgoed bezegeld, je hebt verdorie veel in eigen handen. Gewoon maar in het benaderen van duale situaties, met interpretaties van de halfvolle of de half-lege glazen. Maak ik de switch of klik ik door naar onder, bol ik verder afwaarts en blijf ik laf etcetera?

 

De jongen wiens transformatie ik nu meemaak, is wonderbaarlijk in zijn theorieën. Hij heeft alle ballasten overboord gekanjerd en een tussentijdse bestaansbalans gemaakt, met name de activa en de passiva uitgeklaard. Met de cassante activa ging hij verder en hij stapelde onderweg de buitelende bonussen op, zo loopt zijn story voort en immer gaat het voor-waarts nog. Zijn verleden is vergeten, een probleem voor nukkige hoofden waar het zijne zich gelukkig van bevrijd heeft, wegens onnuttig en onzinnig.

 

Hoed af voor dit huzarenstukje, voor dit smakelijk gecreëerde levenselixir, een heuse her-geboorte. Merci, splinternieuwe baas, voor dit staaltje menselijk groot vermogen, je bent een keikranige manspersoon. Sorry voor onze vroegere misverstanden, we zaten ergens in een onvatbaar slecht gezelschap, op ontoegankelijke modderpaden. Nu lonkt de vrijheid en het nieuwe leven, jij loopt al jaren vrijgevochten en ontspannen voorop. Ik kom achteraan gehold, het gaat nog op een drafje, maar ik tuimel al stuiterend vooruit.

 

 

 

20:38 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

02-02-06

hey Chris Goussey

In de nasleep van de haterige hetze op de "DS Blogt" schreef ik wat wrevel weg in mijn item “Bakkes Marlon” dd 24-01-2006. Een genaamde onverlaat voelde zich geroepen om één week na de achterhaalde feiten nog te komen natrappen. Hieronder zijn tekstuele reactie, daarop aansluitend mijn averechtse recht op antwoord. Het debat sluit zich traag en tergend uit.

 

2006-01-30, 17:32:18
De pot, de ketel en zo
”Malon, je verwijt anderen anonimiteit maar blijft zelf zweren bij dat makke pseudoniem 'marlon vanco'. Of 'tino' of 'romeo' as you wish... Een pseudoniem trouwens dat ietwat neigt naar een slechte softerotische reeks, maar da's een persoonlijke mening. Wat is jouw echte naam eigenlijk?”

Chris Goussey.


Dag Chris, verwarde drommel, ik heb niet het genoegen je te kennen. Zoals ik voor jou simpelweg als Marlon Vanco teken, ben jij voor mij zomaar een onzekere Chris Goussey, niet meer of niet minder, what’s in a name? Welke betekenis hecht iemand aan een naam? Ik ben ook niet zo thuis in die soft-erotische series, doe mij maar hard (grapje). Zijn die reeksen echt zo slecht, vertel ons meer, jij lijkt ze erg deskundig te beoordelen.

 

Wat heb jij uitstaans met mijn echte naam, wil je mij te kakken zetten, de pot op hoor.
Hoe echt is jouw echte naam? Weet je het zelf wel zeker, paniekzaaier van pure armoei.
Weet dat ik geregeld correspondeer met een paar 18-karaatse bloggers, ik noem hun namen: “urbain alpain, max j. molovich, anima negra, eva, neverbeen dead religion”…
ja, dat lees je goed. Natuurlijk heten die meisjes en jongens anders in het echte leven. Maar, oliedomme Chris Goussey, hier vertoeven we in de virtuele realiteit, google dat begrip nu eerst effe op en tracht dan de nodige verbanden te leggen.

 

Moet ik echt die verhalen weer oprakelen hoe ik in den blogbeginne experimenteerde met mijn testnamen? Inderdaad én nogmaals: daar zaten tino’s en romeo’s bij, zelfs een omar, so what? Ik vond mijn draai niet en minder nog mijn weg, is dolen dan verboden?

Kan je misschien toegeven dat ik ondertussen wel op mijn Vanco-pootjes ben gevallen? Zoniet dan werp je maar een blik op de toerenteller hier voorhanden (rechtsboven “Chris”).

 

Jongen toch, ventje van niks, mieters manneke, wat maakt het allemaal uit, een goeie raad: doe iets met je leven, begin misschien een blogje en kom dan nog eens langs. Laat je webkaartje achter graag, met groot genoegen zal ik dan komen taalbekvechten. Maar wil je, tot tegenbericht van beterschap, ergens anders met je eigen ballen spelen gaan.

 

Merci menne man. Wie weet ben je wel die éne echte Chris Goussey. Moet kunnen zulle.

 

ps: de cirkel lijkt zich tortureel te sluiten, het ijselijke  http://www.bakkesmarlon.be zag het treiterige leven, de createur is een germanofiele “über kevin”, hij heeft ongeldig groffe poen geroken in mijn onbedoelde commercialiteit, dit wordt een talige strijd van deze éne tegen vele maskerademannen, mijn geprefereerde strategie, de lettermitrailleur staat klaar, dit wordt een zinnig botsen van verwarde hordes in het woordende scenario.

 

ps-bis: alhoewel meerdere bloggers mij gaarne mogen, vraag ik hen om hun webvel niet voor mij te riskeren, ik kan makkelijk solo incasseren, deze karwei klaar ik karwats-alleen.

 

ps-tris: ondertussen is de blogpolitie een paar dagen langsgekomen, er werden harde bestanden in beslagen genomen, zekere dolende bloggers worden gezocht, ik word ver-zocht om er onzacht tegenaan te gaan.

 

 

16:16 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |