22-02-06

marathonloper

- sympathico opgedragen aan jo jacobs, hij doopt de vogels die hem bevliegen boven zijn hoofd, de bomen spoken door zijn loperskop, hallo jo, jog en suck ze met succes, jij mateloos machtige marathonman - zie hem langsfouleren op:  http://joloopt.skynetblogs.be 

Vandaag was een historische dag, ik heb de looptraining afgelegd zonder uurwerk, gewoon op het gevoel. Bij benadering moeten het ongeveer vijftien kilometer geweest zijn, ik heb geen vermoeden of slechts een vage inschatting omtrent de snelheid. Heeft dat nog belang? Nee, dat heeft geen belang, dat heeft al lang geen belang meer. En het is ook helemaal fout, weet ik nu pas, dat ik er ooit aandacht aan geschonken heb.

Wat zijn wij, de modale joggers, toch steeds stresskiekens geweest. Als ik spreek van “wij”, dan breng ik gemakshalve de generatie van de jaren 80 in rekening. In navolging van de “joggingsboom” in Amerika schoten we toen hier uit onze loopsloffen en binnen de kortste keren wilden we allemaal presteren op de magische marathon. Dat lukte bij de éne al beter dan bij de andere, zelf kwam ik niet verder dan 2 uur 46 minuten, terwijl iedereen in mijn atletiekomgeving steeds zei dat ik naar de 2 uur 30 had moeten mikken.Op 10 km was ik een goeie 33 minuten waard, ingevolge een kleine extrapolatie oordeelden de kenners dat mijn moge-lijkheden op de marathon ambitieuzer mochten zijn. Ik heb het wel geprobeerd, maar hoe lekker de motor ook steeds draaide, de carrosserie heeft het meermaals begeven. Mijn medisch dossier is oneindig dikker dan mijn farde met wedstrijduitslagen.

In een weloverwogen terugblik vind ik dat ik niet goed bezig ben geweest. Ik heb veel te weinig genoten van het lopen. Het was altijd weer tegen de chrono’s opboksen, tijden moesten verbeterd worden. En ging het niet om tijden, dan waren het de plaatsen die moesten veroverd worden, zo ver mogelijk zien te geraken in de mannelijke looppikorde.  Hoe vaak liep ik me te pletter om aan de eindmeet bijvoorbeeld vier of vijf plekken naar voren te kunnen schuiven? De rode zone is me goed bekend, vooral in de pistewedstrijden was het telkens een calvarie van jewelste. Mensen toch, vertel mij eens waarom, zeg ik nu in een zelfverwijt. Wij waren toch zulke verdomde amateurs, waarom wilden we dan haast allen presteren alsof ons hele hebben en houwen er vanaf hing?Ik heb zelden iemand horen verkondigen dat je ook kan genieten van rustig hard te lopen. Maar zelfs de gespeciali-seerde bladen drijven de joggers graag tot het uiterste. De schema’s die zij geven, zijn meestal extreem prestatiegericht, en vooral de adoratie voor de marathon heeft iets onwezenlijks. Maar waarom? Waarom hoeft er altijd gefocust te worden op die wel erg lange (veel te lange!) 42 kilometer?

Het heeft iets mythisch, wordt beweerd. Ik denk eerder dat het om een historische vergissing gaat en dat wij allemaal meegesleurd worden in een soort kinderlijke euforie. Ik denk in al mijn onwetenschappelijkheid dat onze lichamen niet gemaakt zijn voor zulke afstanden. Uit ervaring weet ik dat je vanaf de 30ste tot 35ste kilometer doorheen je voorraadje koolhydraten zit, dwz dat je natuurlijke brandstof dan op is. Wat daarna nog aan afstand rest, dien je op je vetten af te leggen en dat is als overschakelen van benzine op mazout. Zoiets is een natuurlijk proces. Het is ook niet trainbaar, durf ik in al mijn onvermetelheid te stellen. Je kan er hoogstens mentaal trachten aan te wennen. Vincent Rousseau (2u 07min!) deed het door ’s ochtens op de nuchtere maag een uurtje te gaan joggen. Dat is het verst haalbare, meen ik als bescheiden kenner.

Mijn bevinding is dat afstanden tot ongeveer 20 kilometer het maximaal toelaatbare zijn met het oog op de algemene gezondheid en de fysieke belastbaarheid. Dat tracht ik momenteel een vijftal keren per week toe te passen, ttz ik beperk me meestal tot 12 à 15 kilometer. Meer is misschien mogelijk, maar ik wil vooral blijven lopen … en blijven genieten. Want dat doe ik nu, alleen of met mijn lieve partner, soms met de kollega’s of toevallige passanten, het maakt niet uit. Ik loop echter geen stap meer rapper dan mijn organisme dat permitteert. Puur voor het plezier doe ik toch nog versnellingen, zelfs hellinkjes, een soort van zachte interval. Het voelt prettig aan om de spieren tussendoor eens een extra prikkel te geven, zo ervaar je vanbinnen in dat loophartje ook een paar verkwikkende tintelingen.

Het is toch wel straf dat een mens zich jaren moet afbeulen in de loopsport om de mooiste geheimen pas in de na-carrière te ontdekken. Was er een herbeginnen aan, ik zou nooit meer wedstrijden lopen, de chrono zou me van bij aanvang gestolen kunnen worden. Ik zou me door niemand geen “must van marathon” meer laten aanpraten. Hierbij bestrijd ik geenszins de vrijblijvende deelname aan een lokale jogging, lopen om zomaar lekker mee te lopen, als het even kan voor een goed doel of gewoon voor de gezelligheid, bijvoorbeeld zoals in de eindejaarscorrida’s van Leuven en andere steden. In dezelfde categorie passen de “wedstrijden” van de Challenge Brabant Wallon, een 25-tal loopevenementen over natuurlijke omlopen in het idyllische decor van Waals-Brabant. Deelnemen heeft er duidelijk voorrang op presteren, genieten van de natuurlijke omgeving hoort er steeds bij, de amicale sfeer is er een schone traditie. Terzijde, onze zuiderburen zijn van nature echte levenskunstenaars, dat weerspiegelt zich dus ook in de aanpak van de joggingsbedrijvig-heid. In onze Vlaamse regionen is het altijd hard tegen onzacht, dat uit zich zelfs in de vrijblijvende amateursporten.

Om nog effe scherp uit de Vanco-hoek te komen: waarom in godsnaam moeten half-bekende BV’s nu ook weer marathon’s gaan lopen, én dan nog liefst ver van huis, New York is een echte trendy hit. Hun beoogde tijden zijn van een erbarmelijk niveau, maar schroom, laat staan schaamte, is aan hen niet besteed. Als ze maar ‘in the picture’ staan nietwaar, de kwaliteit is van secundair belang. Toegegeven, ze kunnen beter de loopsport propa-geren dan de sigaret of de alcohol, maar zuivere koffie vind ik het niet. Ik heb bijvoorbeeld gelezen dat éne media-man in Amerika binnen de vijf uur wil eindigen. Jongens toch!Even ter vergelijkking meegeven dat de nobele onbekende Guy Demol, een Brussels gemeente-arbeider, het Belgisch veteranen-record bij de 50-plussers wil verbeteren. Hij gaat ervoor in Rotterdam binnenkort.De bescheiden Guy liep vorig jaar nog een tijd in de buurt van 2 uur 35, voor het record in kwestie moet hij een stukje onder die tijd duiken, haalbare kaart vermoed ik. Betrokkene is bijna 54 jaar. Hallo lopers?

Enfin, mijn moraal aan dit verhaal is dat joggers zich toch bij tijd en wijle dienen te bevragen over hun doelstellingen. Nog beter is het om helemaal geen doelstellingen te hebben, gewoon maar lopen om te lopen zoals kinderen dat doen en rondhuppelende dieren in de vrije natuur. Gooi weg die strakke schema’s, vergeet die chrono, maak een babbeltje tijdens een occasionele wedstrijd, verbroeder en verzuster lustig.

Lopen is te verrijkend voor de totaliteit van onze persoonlijkheid om het te laten inkapselen in patronen en structuren. Loop je volledig vrij, zo leef je in vrijheid, geen mentale ballast en minder fysieke lasten. Zeg dat ik het gezegd hebt, 25 jaren ervaring. Nu pas heb ik het looplicht gezien, dat wordt nog minstens een kwarteeuw lekker loop-genieten. Ik verspreid deze boodschap met zachte aandrang, op een dartel drafje.

 

21:28 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Running should be fun Yes Marlon, running should be just fun & has nothing to do with record-chasing. Schat mezelf even oud als jezelf en sport al decennialang vrij intensief maar louter voor het plezier. En heb net zoals jezelf een bloedhekel aan omhooggevallen BV's die zich via de edele loopsport in de kijker willen werken. Cf. laatste post op mijn blog.

Tot blogs, MM

Gepost door: Mati | 23-02-06

Lopen is leven Marlon, nu laat U mij blozen ...
Mooi stukje over het lopen trouwens en ik kan je alleen maar gelijk geven. Lopen is eigenlijk zoals het leven zelve, men moet ervan genieten terwijl men bezig is, rondkijken en ervan met volle teugen drinken. Geen doel (al dan niet realistisch of haalbaar) dient absolute voorrang te krijgen op alles, men riskeert immers van de hele boeiende reiservaring naar het doel te missen. Waarschijnlijk is het lopen zonder doel inderdaad nog beter; wanneer men niet weet waarnaartoe, kan men immers niet verloren lopen, nietwaar ?
Loopt U vooral rustig verder; U doet dat goed ... het doet U goed.

Gepost door: Jo | 23-02-06

repliekjes @Mati: merci om me je blog te leren kennen, een schone ontdekking.

@Jo: we lopen mekaar wel eens op het lijf hé, hoe klein is onze wereld?

mv

Gepost door: marlon | 23-02-06

De commentaren zijn gesloten.