10-02-06

dagfragmenten

Ochtend: Hoochie Koochie

Ik heb mij een beetje verslapen, de ochtend vangt aan om half tien, tegen twaalven word ik op mijn werk verwacht. Een stukje schrijven zit er niet meer in, want schrijven is schrappen en vijlen, dat vergt tijd. Ik plaats liever tien affe lijntjes, dan twintig regels die druipen als vanuit de natte pols geschudde druppels. 
Ik grasduin me dan maar een tijdje doorheen de blogosfeer, telkens bredere bochten makend om de welig tierende babbelboxen: "goeiemorgen Marcel, goed geslapen Marie, fijne dag Machteld…" Ieder zijn eigen stijl, met mijn respect, ook geen stijl zou een stijl kunnen zijn. Echter niet mijn ding, de gustibus nietwaar.
Ik blijf weer eens haperen bij Hoochie Koochie, toch steeds intrigerend, één van de betere bloggers. Een onmiskenbare sixties-jongen, het rock ’n rollerige ding ligt hem nostalgisch ingegoten, is zijn tweede natuur of zijn eerste alter ego. Of zit zoiets nog dieper? Is Martin Pulaski (echte naam) een retro-jongen pur sang, een terugkijker die al mijmerend ongelukkiger wordt in de hedendaagse tijd? Hij schrijft zich alleszins een soortgelijk imago toe, dat doet hij zorgvuldig en bedreven, Martin levert geen gratuit gedruil af.

Zoals ik onlangs op één van zijn items repliceerde, bezondigt hij zich aan één mankementje: hij ruimt te weinig plaats in voor de lezer, een wederwoord is niet aan hem besteed. Zijn schrijverskooi is een schoon gekoesterde broedplaats, gelieve hem niet te storen. Ik zou hem eventueel willen linken, ik aarzel nog, wat heeft zo’n man daaraan?

Martin kiest voor het eenzame pad, wij bewonderen hem en willen niet meteen derangeren.
Het kan ook anders, twee van mijn topfavorieten, de getalenteerde bloggers Max J. Molovitch en Urbain Alpain zijn graag tot dat soort retourcommunicatie bereid. Het is meestal absurd-hilarisch over en weer hannessen met die gasten. Lijkt me net iets ge-zelliger, de webwereld moet het tenslotte van de interactiviteit hebben. Wat jij, Martin?

 

 

Middag: Hallo kollega

Ik schuif in ons bedrijfsrestaurant aan voor een bordje smurrie en merk in de andere file een ex-kollega op. Hij kijkt strak en stijf voor zich uit, zijn politie-uniform zit als een harnas rond zijn verkrampte lijf. Ik overwin mijn schrik voor de gewapende macht en stap op hem af voor een goeiendag. De begroeting verloopt afstandelijk en koeltjes. Hij distanciëert zich duidelijk, samen tafelen zit er blijkbaar niet in, laat staan verloren tijden verder bijpraten.
Wat heb ik verdorie misdaan, misschien onbewust een misdaad begaan? Geen enkele immorele zonde is me vreemd, maar alles lijkt me pardonnabel en in de illegaliteit ben ik zeker nooit getreden. Zou de politie, groot of klein, met mij als bajesklant soms warme broodjes kunnen bakken?

De ex-kollega volhardt echter in zijn starheid, hij stelt het wel (zegt hij afgemeten) en wenst me daarna rap een smakelijk eten. Wat lag er bij die kerel eigenlijk op zijn maag?      Mijn frivole vraag naar zijn hupse vriendin of de kwinkslag over het plechtstatige uniform?

Ach, waar is de tijd van (slechts) anderhalf jaar geleden toen wij samen hokten in belendende burelen, ik respecteerde zijn zelfverklaarde hoge status en gunde hem zijn dagelijks verlengde middagdutterij. Nu lijkt hij plots omhooggevallen, een lichtjes opper-repressieve jongen.
(beste) PS: ik wens je een hautaine carrière met prachtig paksucces, en sans rancu-ne hoor, mijnheer de schone hoofdagent, je vriendinnetje X groet ik hierbij nogmaals met een knipoog van mijn lieve welste, misschien bel ik haar nog eens op, wie weet bij nacht tijdens één van jouw bevorderende loopbaan-wachten. ’s Ochtends volgt jouw kater toch.

 

 

Avond : Psychotomaan

Einde van de werkdag, we bevinden ons in het Noordstation van Brussel. Op deze vrijdagavond plakt volk van allerlei barse slag aan brallerige togen. In de groezelige gangen liggen haveloze clochards halfdronken of goed groggy. Kokette nachthoertjes stappen par-mantig op naar de Aarschotstraat, hun vitrineshift wacht op on-gezonde blikken en sekshongerige mannen.
Ergens doolt een volwassen jongen paniekerig voorbij de verschrikte blikken van late pendelaars. Ik zie hem plotseling mijn richting uit komen zwenken, hij zwalkt en zwaddert, huilt klagerig en luid van onbestemd en vaag verdriet. Ongewild, bijna beschaamd, walg ik van zijn afstotelijk uiterlijk. Zijn voorhoofd is een overhangende buil, zijn aangezicht zoiets als een holle kuil en de kin een echte kom onder zijn wanstaltig gelaat. Hij lijkt een reuze-grote babymormel, een prepuberaal monsterkind vermomd als dolzinnige mensenman.

Hij loopt, nee stuitert, zowat recht in mijn afwerende armen. Hier is geen ontkomen aan, dit leed wordt ook mijn deel. Ik maak abstractie van zijn geurtjes en schenk aandacht aan het plakkerige bloed op zijn handen, de onaanwezige kleur van zijn verwarde hoofd, de met plukjes haar bedekte pokkenschedel en zijn rafelige lompenkleren, barrevoets bovendien. 

Hij doet me een warrig en fragmentarisch verhaal over moslims die hem terroriseerden. Zijn geld en papieren werden hem hardhandig afgepakt, een wilde bende zit hem achterna. Ik ontferm me over hem, dit is een hyperpsychoot die desnoods onder een trein zou kunnen duiken. Ik ontfutsel hem een groezelig briefje uit zijn bloedende etterhand, ik ontcijfer het gsm-nummer van een dame. Een snel telefoontje stelt me in verbinding met zijn overbe-zorgde tante: Benny is ontvlucht uit een instelling, hij wordt opgespoord.
Tien minuten later komt een ploegje van de spoorwegveiligheid hem oppikken, rustige en gemoedelijke jongens. Benny gaat zonder morren mee, maar eerst omhelst hij me nog uitbundig, euh, zeg maar vrij extreem en wild uitzinnig, in een exploderende vreugde. Bangelijke jongen, maar bij nader meemaken zeker de allerbangste van ons allemaal. Vaarwel Benny, sommige moslims zijn onze broeders, lees vortaan geen kranten meer en luister nooit naar megafoons. Ga stil verder tekenen in het home, liever geen cartoons.

 

22:22 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Dag Marlon.. Je leven is er toch een stuk spannender op geworden zie ik...zo kom je nog eens ergens nietwaar ?

Vele groetjes....

Gepost door: anima-negra | 11-02-06

Heden Thanks voor die link naar Hoochie Koochie. Goed blog.
Heden ben ik nuchter (of was er al iemand anders die dat zei???).

Gepost door: urbain alpain | 11-02-06

hoochie Waar kan ik dat dan vinden, Hoochie Koochie? Ik zie namelijk geen link, of zie ik weer eens iets over het hoofd.
En die Benny, is dat nbdr toevallig?

Gepost door: Max J. Molovich | 11-02-06

eenzame harten beste marlon, ik heb je al geantwoord dat ik me niet opsluit in eenzaamheid. ook heb ik je gezegd dat ik het verdriet niet koester. iedereen is welkom en ik zal zoveel mogelijk reageren (als het de moeite loont). ik lijd niet aan sixties nostalgie, heel wat van mijn favoriete muziek wordt nu gemaakt (dat kun je op mijn weblog lezen). muziek is trouwens mijn derde liefde. mijn eerste liefde is de liefde, mijn tweede liefde de film, mijn derde liefde de literatuur, dus is muziek eigenlijk pas mijn vierde liefde. rekenen kan ik niet goed. maar ik kan net zo goed een ander lijstje maken.
toch bedankt voor alle aandacht. maar begrijp me toch niet zo verkeerd. mijn favoriete acteur is marlon brando. of is het vincent gallo?

Gepost door: martin | 11-02-06

trio met brio Ik heb je waar ik je hebben wou, Martin (met respect): op één pagina met de weblogbesten Molovich en Alpain, je misstaat hier niet, je talent is evenwaardig. Hun stijl is toevallig anders, understaterig en absurdesk.
Jij bent de complexe ernst, de troost van het pessimisme cultiveer je serieus en ongelukkig schoon.
Een tip: loop eens langs bij Bicat of Kiers (via bovengenoemde heren bijvoorbeeld).

groets, mv.

ps: Max, die Benny zou "nbdr" kunnen geweest zijn, de criteria waren er

Gepost door: marlon | 11-02-06

.. Marlon, je hebt een nieuwe job gevonden; networking.
Je ‘ronselt’ je reacties. In feite doe je dat al lang. Wat is dan beter; Ronselen via ‘groetjes’ waar je zo veel commentaar op had, en hebt? Jij doet net hetzelfde, maar je pakt het in, met veel te veel papier.
Je bent bovendien in je opzet geslaagd; je hebt de ‘aandacht’ naar je toegetrokken.
Weet je, die World Press Foto’s stonden, er speciaal voor jou. Ik had het er bij moeten zetten ‘speciaal voor Marlon’, liefst met een link, veronderstel ik dan. Voor de aandacht.
Ik wist dat je ging reageren. Je wordt voorspelbaar, Marlon.
Bovendien; je hebt er helemaal niets van begrepen.
Je opzet is geslaagd; zie me hier staan. Misstaan, bedoel ik dus.
Dit is duidelijk, denk ik, duidelijk genoeg.
Je kreeg me weer zo ver; ik heb mijn mond niet kunnen houden.

Gepost door: evy | 12-02-06

ronselig rustig maar evy, dit is slecht voor je rug en je ribben, eerst moet je lezen wat ik schrijf, dan gaat de bibberpijn wel over, je hoeft je echt niet te schamen, prevelen en bidden mag je ten alle tijde, misschien een schietgebedje, genade lieve dame... (ik smeer gladde olie over de toetsen)

zwem ze, tegen de roest
mv (met vriendjesschap)

Gepost door: marlon | 12-02-06

De commentaren zijn gesloten.