03-02-06

metamorfose

Wat kan de wereld heerlijk klein zijn. Ik loop op mijn nieuwe werk pal in de armen van een jongen die ik tien jaar geleden zomaar niet dagelijks in de armen viel. Indertijd struikelden we soms over mekaar, dat is zeer menselijk. Ik was toen mijn heikele ik en hij zijn eertijdse hij. Een decennium slopend leven streek over onze koppen heen, we kregen beide klappen, nu zijn we ergens thuis gekomen, hij was de eerste winnaar.


We kijken beide hoogst verwonderd, we lijken zelfs ten zeerste opgewonden, wat doet een werkersleven met een mens? Je kan buigen of je kan barsten, je kan ook weerwerk bieden. Kansen kunnen keren. Om kort en duidelijk door de scherpe bocht te gaan, hij is nu mijn nieuwe baas, met mijnerzijds respect, maar wederkerig. In dat voortijdse leven vertoefden we op een evenwaardige werkvloer, we tutoyeerden, maar we gekscheerden niet steeds. Het klimaat was er te bitsig naar, er hing daar een latente onweerslucht.

De man in kwestie, de kersverse baas, kroop door zijn diepste krochten en kwam zichzelve meer dan lief in ongedaantes tegen. Details zijn makkelijk voorhanden, maar overbodig in dit betoog. Wat telt is zijn herrijzenis, hij won zijn eigen pleit, een strijd van “zijn versus niet te zijn” (to play or not to play, dixit Georges Best, hij speelt niet meer) en met harde abstractie van onzin aangebracht door anderen. Hij selecteerde positief.

 

Wat zoiets genereert is een splinternieuwe mens, een krachtige persoonlijkheid. “Mijn andere ik”, heet hij zichzelve welkom sinds een afgebakende datum, vastgeankerd in zijn opgefrist verleden. Hij heeft nu iets van een vrolijk “jongens-wie-doet-me-wat’, maar dan standvastig, met principes die staan als een paal in zijn rimpelloze aard. Hij heeft een klare kijk op dingen en op mensen om hem heen, hij stuurt slagvaardig en met vaste hand. Een man van stavast, met heldere blik, een uitgezette lijn, met erecode’s, mooie rode draden in zijn rechtgelijnd beleid.


Wat een verrukkelijke verandering in persona, een metamorfose die ongeloofwaardig over komt gewaaid, maar ik maak het aan den lijve mee en kan alleen maar bevestigen. Zijn er dan moralen aan mensen met zulke verhalen? Jawel, alles kan te allen tijde gunstig keren. Niemand’ s lot is zomaar voorgoed bezegeld, je hebt verdorie veel in eigen handen. Gewoon maar in het benaderen van duale situaties, met interpretaties van de halfvolle of de half-lege glazen. Maak ik de switch of klik ik door naar onder, bol ik verder afwaarts en blijf ik laf etcetera?

 

De jongen wiens transformatie ik nu meemaak, is wonderbaarlijk in zijn theorieën. Hij heeft alle ballasten overboord gekanjerd en een tussentijdse bestaansbalans gemaakt, met name de activa en de passiva uitgeklaard. Met de cassante activa ging hij verder en hij stapelde onderweg de buitelende bonussen op, zo loopt zijn story voort en immer gaat het voor-waarts nog. Zijn verleden is vergeten, een probleem voor nukkige hoofden waar het zijne zich gelukkig van bevrijd heeft, wegens onnuttig en onzinnig.

 

Hoed af voor dit huzarenstukje, voor dit smakelijk gecreëerde levenselixir, een heuse her-geboorte. Merci, splinternieuwe baas, voor dit staaltje menselijk groot vermogen, je bent een keikranige manspersoon. Sorry voor onze vroegere misverstanden, we zaten ergens in een onvatbaar slecht gezelschap, op ontoegankelijke modderpaden. Nu lonkt de vrijheid en het nieuwe leven, jij loopt al jaren vrijgevochten en ontspannen voorop. Ik kom achteraan gehold, het gaat nog op een drafje, maar ik tuimel al stuiterend vooruit.

 

 

 

20:38 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Coherentie Ik wens in deze een gok te doen, jonker Marlon.
U bent hofleverancier geworden en u liep in een onderaardse
kelder de reIncarnatie van koning Boudewijn tegen het lijf?
Het is nacht en ik ben dronken.
Uw tekstcoherentie oogt nietemin helder.

Gepost door: urbain alpain | 04-02-06

bwah toch wel een pronkerige tekst, meer om de schone woordjes draaiende te houden dan om de eigenlijke inhoud, als uw tekst maar swingt zeker?

mijn gedacht

Gepost door: schizo | 05-02-06

repliciet @urbain (landgraaf): het is avond en ik ben nuchter, nog niks gegeten, zondag is vastendag, een gebruik van de oude adel (u wel bekend), tja, ivm Boud zaliger: ik was een gewone hofadjudant en kwam Hem vooral bovenaards tegen (en vice versa: "bonjour mon Marlon à moi, comment va" etcetera)

@bwah: ja schizo jongen, dat treft me als een als een kogel in mijn nek, dwz dat jij een grote lap gelijk opspijkert in je lapidaire reactie, tuurlijk gaan zulke teksten altijd met mij (als schrijver) aan de haal, ik ben slechts een dienaar van de schone kunsten, nederigheid is geboden.

mv

Gepost door: marlon | 05-02-06

mijn gedacht Ik verdenk u er zelfs van dat u meestal niks meent van wat u schrijft, u laat gewoon de taal zich etaleren en de woordencarroussel draaien, is dat niet "kunst om de kunst" en moet dat kunnen?
I doubt about it ... toch bij tijd en wijle graag gelezen.

schizo-groetjes.

Gepost door: schizo | 05-02-06

"Kunst" gedefinieerd? Fictie of geen fictie: het be-roert in elk geval!

Gepost door: Karel | 13-02-06

De commentaren zijn gesloten.