19-01-06

opsporing verzocht

Eric, waar ben je? Ik heb het bange vermoeden dat je onder een brug van de Seine vertoeft. Je verdoet je tijd, jongen, maar het is tenslotte jouw tijd. Laat die fles wijn je vrolijke gezel zijn.

Het is nu bijna driekwart jaar dat we je missen, dat je hopeloos vermist bent dus.
Niemand had het zien aankomen, tenzij achteraf natuurlijk, toen wél, en allemaal tegelijkertijd, wat dacht je? Dat denken van jou was al een tijdje chaotisch, dat was je ook aan te zien. Je liep er als een zombie bij, ongewassen, ongeschoren, onzindelijk zeg maar. Toch deed je nog vergeefse uithalen naar je werk, je stortte je er mateloos op en verdween even plots weer met spokerige ziektes gedurende mistige weken. Maar niemand die reageerde, laat staan dat er iemand van ons panikeerde omtrent jou. Zulke drama’s gebeuren altijd onopgemerkt, de tragiek volgt achteraf.

Wij kenden je heldere intelligentie, je savoir-vivre van eertijds, wij gokten omtrent een impasse, iets in de liefdestrommel dat je leven door mekaar zat te rommelen. De drank hield je even op de been, maar uiteraard ook geen stap vooruit. Tot die allerlaatste keer, je vertrok zonder woorden, met gebogen hoofd, iemand heeft je nog horen mompelen, je deur ging knarsend dicht. Ze is sindsdien verwonderd stom en dichtgeklapt gebleven (nee recent heropend voor een nieuwe kracht die nu je taken torst). 

Waar ben je gebleven, Eric? Ik meldde in die tijd je verdwijning aan een apatische baas, hij repliceerde vaag met:”Eric wie?”. Dagelijks was hij achteloos aan je deur voorbijgelopen, hij kende niet eens je naam, laat staan je sores. En ochgot, je hokte nog geen honderd meter verder op onze gang, gewoon bij de aanverwante dienst. Ooit was jij het die me verwel-komde bij mijn aankomst op dat nieuwe werk, je deed het in je eigen schalkse stijl. Je was een rare vogel, een kwajongen van goed veertig jaren, steeds te vinden voor een grap, het absurdeske was je helemaal niet vreemd. In de dagen voor Kertsmis wenste je me ooit een Joyeux Pâques, ik kreeg je ingetogen zegen. Je was een spitsvondige taalman, de woorden-grappen graaide je moeiteloos uit je clevere koker, meer nog, je was een gestudeerde polyglot: je sprak met veel gemak je talen, zelfs het Russisch beheerste je behoorlijk (met een Waals-Brabants accentje?). Hang je dan soms in Siberië rond, waarom zwijg je in al die talen, vanwaar die Babylonische spraakverwarring die je ons melancholisch naliet? Spreek, Eric, spreek verdorie, zeg ons dat je leeft.

Er zijn er die beweren dat je dronken in het water reed, men vond je wagen terug op een donkere avond aan een waterkant. Maar waar spookte je tengere lichaam dan verder heen, dood of levend? Ik wil niet geloven dat je verzopen bent, zo stupide was je niet, je was geen verloren waterrat, hoogstens een ladderzatte dronkelap, maar ik weet (ik wil) dat je eruit gekropen bent, uit dat kouwe water, dat je bewust je sporen hebt willen wissen. Je vluchtte  (jawel) vooruit naar een droge overkant, een zuiders buitenland, dat wens ik je alleszins toe.

Weze het dan die brug onder de Seine, ik hoop dat je droog zit, beste Eric, beschut tegen het besmettelijke onrecht dat in jouw zieke hoofd die doem-dimensies aannam. Men vertelde van een verloren liefde, een bedrogen zieltjeskermis, een vriend die je beduveld had met een intieme geliefde. Men vertelde van je uitzichtloze werk, van je hang naar elke zelfkant, je auto-destructieve ingesteldheden. (Men vertelt al een tijdje niets meer, je bent uit beeld geraakt, helaas, de sensatie is weer over, er is komen en er is gaan. Ook ik ging weg, who cares?). 

God ja, bestond hij maar, men ratelt makkelijk verder, maar wie stak ooit een poot uit naar je mankelieke binnenkamer? Ook ik niet, mea culpa, je was al weg eer ik er erg in had, het bleek rap erger dan gedacht. Je werd, oh zwarte ironie, ook nog rechteloos ontslagen, jongen toch, wat deed men je “de jure” aan. Je weet dit niet officiëel, je kan het slechts vermoeden, als je nog ergens bent. Ik weiger te geloven in een luguber of morbied scenario, je woont in een optrekje (zal ik maar zeggen) bij de Seine en je bedelt er je “pain quotidien”, dwz een baguette, bij elkaar. Je deelt je sterke flessen met andere clochards, je verzwakt stilletjes en onmerkbaar, niks doet nog ergens pijn.

Wat dreef jou, als gezonde intellectuele jongen tot zulke daden? De waanzin die kwam opzetten als een vertraagd en dreigend onweer, de geestelijke ballast die plots dingen kantelen deed, het immense verdriet om weer een zoveelste blessure?

Immuun moet je op den duur geworden zijn voor dat eigen lijden, hoe kon je anders die zware lethargie in je laten wegzakken? Je had moeten/kunnen weten dat jij met jouw blokkage voor de rest van je opgeschrikte leven een sociaal vangnet had kunnen vinden, simpelweg de ziekenwet instappen. Voor duizend euro netto in de maand had je nog vijftig jaren schoon verzorgd en ziekjes mogen zijn.

We zijn er om mekaar te helpen nietwaar, dat wist jij toch, jij slimme gamin, mon mec malin quand-même. Quod non, quoi non donc, je ging je zwarte gangen, je knipte draden door, je wou weg uit elke entourage, je had de nobele couragie om die verschroeiende aarde achter je te laten. Je bent bewust een dompelaar geworden, leven doe je nog, dat wil ik geloven tot iemand mij het dode tegendeel bewijst
Geef een teken, Eric, en zo niet, dan even goeie vrienden voor het leven. Vis ta vie, mon ami.

Bijlage

Vermist

Verspreid op 14/06/2005 op verzoek van Procureur des Konings te Hoei

Eric DEVILLERS

Feiten

Op maandag 6 juni 2005, omstreeks 17 uur, verliet de 42-jarige Eric DEVILLERS zijn woning aan de rue de l’ Eglise in HANNUIT. Sindsdien ontbreekt ieder spoor.
Eric is slank gebouwd en is 1m70 groot. Hij heeft halflang bruin haar, een stoppelbaard en draagt een bril.

 

        Getuigenissen:

Heeft u Eric Devillers gezien of weet u waar Eric Devillers verblijft, gelieve dan contact op te nemen met de politie via het gratis nummer 0800 / 91.119.

 

12:26 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Tja... en het is dan nog waar ook.............
en het is ook waar dat we allemaal vervangbaar zijn.............
en het is nog meer dan waar dat ze om ons geen moer geven......
en........zo kan ik nog uren doorgaan...........en ik zal het doen ook, maar dan in het Zwarte Land...

Groet aan Marlon, en allen die hierna nog reageren....................

Gepost door: anima-negra | 19-01-06

Donkere teksten.. En als dat in blogland zo blijft doorgaan als nu....dan is AnimA NegrA binnenkort de blog met de meest optimistische teksten, overal waar ik kom lees ik over dood, verderf, verlies en wanhoop....

Zouden we onze taak voor een stuk vervult hebben denk je...

God bracht het evangelie, wij de zwartheid....

Nogmaals groet....

Gepost door: anima-negra | 19-01-06

+ ik zal bidden voor je (ex-) copain. de vraag is dan natuurlijk: een vriend die dood is, is dat nog steeds een vriend? en voor wie geldt dat dan? de levende of de dode.

soit. t'zou natuurlijk kunnen dat hij nog leeft, maar dan moet ik al helemaal niet meer voor hem bidden, want zowiezo bid ik niet voor levenden. :)

ik ben hier rap weg, of ik blijf hier nog in cirkeltjes lopen.

Gepost door: dirkh | 19-01-06

succes met je zoektocht.
en @de zwarte zielen: hij is toch optimistisch? vriend vanco blijft geloven...
grtz
karlo

Gepost door: karlo | 19-01-06

Zalig Anima negra jullie hebben gelijk dat iedereen maar een nummer is in deze commerciële wereld maar hier wordt toch maar weer bewezen dat een mens , een ziel toch niet zo vergeten is als jullie menen.
Maanden na het verdwijnen van eerwaarde Eric beweegt het toch nog steeds onze vriend Marlon. Dit is een teken. Een teken van hoop en doet ons er weer aan herinneren dat we elke dag zalig moeten leven. Bewust van elke ademhaling en elke glimlach die we uitdelen en ontvangen. In elk bureau, op elke hoek van de straat staat een mens met een verhaal. Laat ons niet wachten tot het te laat is om zijn verhaal te aanhoren en hem gelukkig te maken.

Gepost door: Lichtje | 20-01-06

Mooi lichtje, lichtje. Mooi lichtje,Lichtje.

Gepost door: enscho | 20-01-06

héhé Heeft "enscho" een lichtje gezien, bloeit er iets? evt mooi zo, ja Lichtje?

mv

Gepost door: marlon | 20-01-06

Van een naamgenoot Ik hoop dat je hem snel zal weerizn.....
Groetjes

Gepost door: Devillers Vincent | 07-02-07

De commentaren zijn gesloten.