10-01-06

koningskind (deel 1)

Tja, het wordt stilaan tijd voor een kleine maar bescheiden outing. Tijdens mijn heterogene professionele bestaan doorzwom ik een paar woelige wateren. Storm op zee zoals onlangs kwam reeds eerder voor, alhoewel niet in die extreme mate. Maar er waren ook periodes van relatieve rust en zelfs duurzame momenten met een zekere sereniteit op de zwerftochten om den brode.
Niks gelogen is de historische episode dat ik aan het Koninklijk Hof vertoefde, niet als zinloze infiltrant of hoffelijke nar, maar in een fatsoenlijke en gedegen ambtelijke functie. Zoiets moest zeker kunnen, én is ook onuitwisbaar zo geweest onder de regeerperiode van (helaas) wijlen Koning Boudewijn.

Ik heb de onvergetelijke eer (en ik wik en weeg mij woorden: zoek niet naar enige ironie) genoten om met deze vorstelijke Mijnheer een paar woorden te mogen wisselen tijdens de periodieke personeelsrecepties. Ik spreek van woorden, maar het waren eerder volwaardige conversaties.

Wat ik hier ga vertellen overstijgt ook elk debat van “pro of contra onze monarchie”, het gaat mij helemaal om de bijna mystieke ervaring van “een mens in de mens”. Wat voor een mens!
De eerste keer dat ik met de Koning zaliger kon praten was ik als versteend van plots ontzag. Nog nooit had ik iemand meegemaakt met zulk een fixerende blik, hij keek me permanent recht in de ogen en zijn glimlach verstarde op geen enkel ogenblik. Zijn vraag-stelling was heel erg direct, puur op de persoon gericht en meteen ter zake. Op zijn in-nemende en hoofse vraag naar mijn hobby’s repliceerde ik "spontaan" hakkelend dat ik een loopfanaat was. Inderdaad, ik was indertijd nog een hard trainend marathonloper, een amateur weliswaar, maar toch erg gedreven. De Koning vroeg meteen door naar mijn looptijden, hartslagfrequenties en verwante wetenschappelijke facetten. Ik moest op dat eigenste ogenblik haast meer naar adem happen om adequaat te antwoorden dan tijdens het verloop van de betwiste wedstrijden zelf.

Ik denk dat ik mij die keer verbaal niet slecht uit de slag heb getrokken, maar achteraf heb ik de geciteerde cijfers, getallen en grafieken toch nauwgezet geverifiëerd, oef, het bleek nagenoeg te kloppen. Een Koning kan je immers zo maar niets voorliegen, al was de sociale stress van het ogenblik een eventueel geldig ecxuus geweest. Ik druk me verkeerd uit, ik denk dat die nobele man me met de mantel der mensenliefde elk misverstandje zou ge-pardonneerd hebben.
Wat ik wil illustreren is hoe een hoogst exceptioneel man zich op een sureëel-innemende manier onverstoorbaar zacht wist te manifesteren. Koning Boudewijn had op dat vlak echt zijns gelijke niet, tenminste niet voor mij als bevoorrecht ooggetuige. Nooit heb ik nog iemand in die mate “aanwezig” weten zijn, op een weliswaar wellevend gemoedelijke wijze, maar ook vriendelijk onvatbaar voor geëtaleerde mooipraterij. Hij keek diep in je hart, hij doorgrondde de mensen zoals een boer de aarde waarin hij ploegt.

Zijn quasi-illuminerende glimlach, zijn helder stralende ogen, zijn integrale lichaamstaal, alles getuigde van een onvervalst charisma, van een haast sacraal karakter. Ik voelde de edele inborst en het integere gemoed van die man, de pure eerlijkheid van een warmhartig persoon met een immense, niet te vatten sociale intelligentie. Een uitzonderlijke gave die je met studeren niet kan verwerven. Misschien met bidden of mediteren, wie weet?
Ik zal maar bekennen dat ik compleet a-religieus ben, eerder een rauwe papenvreter dan een vrome pausfanaat. Maar als men in die roomse kringen dan toch stervelingen zalig en zelfs heilig wil verklaren, dan mag voor mij gerust die zielsschone, opperwijze Koning Boudewijn erbij.

Als frivole noot toch maar even waarheidsgetrouw vermelden dat de vrome Vorst, bij zulke aangelegenheden, ook een aandachtig oog had voor het vrouwelijk schoon onder zijn per-soneel. Maar dat was voor hem geen reden tot prioriteiten stellen. Hij communiceerde voornamelijk via het hart. En zelfs dan, ook heiligen mogen zondigen, in gedachten toch.

(wordt vervolgd)

 

 

 

20:29 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

.. Dag Marlon.
Mooie tekst heb je geschreven.
Mag ik zeggen dat ik één en ander kan herkennen?
Bedankt voor de muziek. Radio 21 heb ik al lang niet meer beluisterd: nogal moeilijk, overdag, Fransgesproken zender, in dit Nederlands-talige lands-gebied… Maar ’s avonds zal ik daar wel af en toe naar grijpen; soms is het moeilijk om mijn zin te vinden en dan helpen alle beetjes, ik bedoel qua keuzes op het gebied van de muziek…
CocoRosie kennen ze bij Skynet amper: ik kon niet meer dan 2 piepkleine fragmenten beluisteren. Anthony en Co zal ik nog wel eens beluisteren, en ‘Bherman’ is fout, of gewoonweg niet gevonden (wat wel kan, maar ik heb niet lang gezocht)
Daniel Johnston hoor ik, denk ik, het liefste van je reeks, is hij trouwens niet de vrolijkste van de bende? (zegt dat dan iets? Over mezelf? – een grapje, ik bedoel maar…)

Weet je, (behalve de muziek) is het hier stil, en jij toch ook.
En, weet je bis, dat is niet erg, geen van die beide.
Dag, Marlon, tot morgen, vast wel, of niet, of zo.

Gepost door: evy | 11-01-06

de koning als mens leuk om te lezen dat wijlen Boudewijn niet alleen een ambtelijke koning was. Maar ook menselijke trekken had. Anders dan de protocollaire kwibus met een obligaat kroontje. Alleen heb ik bij het soort receptiepraatjes van notoire receptiegangers altijd een tikkeltje déjà-vu-gevoel. Hoe gemeend zijn die zogezegd persoonlijke vragen? Ingestudeerd voor ontmoetingen met sportmensen? Echt op maat van het personeelslid? Niet eerder iets als "hoe gaat het met je?"om dan verder te stappen, zonder te letten op het "slecht"?

Gepost door: Els Pieters | 12-01-06

@meisjes dag evy, wat me intrigeert: je kan "één en ander herkennen"... mbt muziek: die Bherman is een Britse Bruggeling, plastisch kunstenaar, beetje Dylaneske singer-songwriter, een laatbloeier op zijn 50-ste (jawel)

hé els, da's ook weer een eindje tijd geleden, bestwensjes hé, ivm King: yep, die vorstelijke man was een vent van vlees en bloed, vandaar mijn ode aan de schone Dode.

groetjes girls.

Gepost door: marlon | 12-01-06

nu ik tijd heb... ga ik overal eens langs...hoe is het nog jongen..?
....kun je je draai wat vinden...of rest er enkel nog nostalgie naar wat geweest is...

Gepost door: anima-negra | 12-01-06

@anima dag negra's, ik ben momenteel ver heen, in gedachten zwerf ik vrij mijn eigen weg, nu eens zweven dan weer beetjes leven beven, nostalgie en wenen zijn mij vreemd, wel een soort vage melancholie, vaak lach ik ook hysterisch, sommigen vinden dat erg grappig, ach laat maar

mv (met vallen) én opstaan!

Gepost door: marlon | 12-01-06

De commentaren zijn gesloten.