05-01-06

baas boven baas

Opgedragen aan monsieur Ph. Draux, een man van ons hart, directeur bij de Federale Installatie.

 

Beste Directeur, in uw bedrijf daar hangt een geur…

Hallo grote & schone baas, ik bedoel hiermee U, dwz dé baas boven mijn directe baas, helaas.

Excuseer me eens te meer voor mijn frivoliteit, beminde directeur, maar zoals u weet, ik heb nog steeds een immens vertrouwen in uw edelmoedige geest en uw sereen gemoed.

U bent er al een tijdje niet meer, dat hebben we aan ons water gevoeld, er was veel nattigheid en narigheid. De heren Gulder en Bulder deelden ons rake klappen uit.

U was zelf verloren uitgeteld, buiten strijd, weerloos neergeveld. Ons tere vel heeft dat aangevoeld. Wat gevoeld? U bent uiteraard niet op de hoogte van de geleverde woordenslag, de benaderende moordaanslag. Laat mij maar niet kalmeren, ik deed mijn verhaal bij uw secondant, uw adjunct-generaal. Dat bracht geen zoden aan de dijk van mijn doornatte aarde. Die man zijn luisterend oor was proper, maar voor mij net iets te clean en sober. Ik vergeef hem.

Bij u had ik wél te rade kunnen komen, maar ondertussen is mijn boot gezonken, ons schip vergaan, niet met man en muis, de barse mannetjes hebben zich gered, maar den deze is er wel vanonder moeten muizen. Ik heb eieren voor mijn geld gekozen, verse eieren in een warm en veilig nestje, er wordt nog netto geld bij opgelegd, zo hoort dat in een terechte meritokratie. Ik ervaar alleen een klein gevoel van plots verraad tegenover uw persoon, u de big manitou, mijn gewezen goeroe. Ook uw bazenappartement was ondertussen flink ontvolkt, uw supersecretaresse was naar het oosten afgereisd, het thuisfront dichter tegemoet, nostalgie is een geldig argument. Zij was één van mijn betere “sisters-in-crime”, zij had het onheil kunnen verhelpen, fungerend als uw dappere rechterhand. Uw front oogde totaal verlaten, desolaat voor mij, de reddingsboeien die uzelf en la Nady hadden kunnen bieden, waren door overmacht afwezig.

We kunnen doorgaan met zagen, maar gedane zaken nemen geen keer. Wij hebben ons reeds tot een zeer nabij bedrijf gewend en tegelijkertijd het vege lijf gered. Onze wegen zullen zich weldra nog gaan kruisen, hopelijk draag ik dan geen muizenissen mee. Onze laatste confrontatie, weet u nog, ergens eind november (nog geen vuiltje aan de lucht…?), ik zei spontaan dat u werd gemist, u repliceerde: merci, ik vermoed echter door niet iedereen. U kende uw overspelig volkje, u was beducht voor mogelijk wanbeleid, maar uw verzwakte lichaam was al weerloos, u moest machteloos één en ander tolereren, met pijn in het hart, ik voelde toen in impliciete woorden met u mee.

Het had anderzijds zo veel mooier kunnen wezen, met wat kleine regeltjes, respect voor mensen en hun respectievelijke diensten, zonder stricte hiërarchie, maar alles kon beter dan de heersende anarchie, we leken wel een verse bananenrepubliek. Ooit was er wat rock ’n roll, de schwung zat er in oorsprong effe in, een zekere drive zag pril het leven. Maar dat hoefde sowieso gevoed met een minimum aan intellectuele discipline, wat tact en de nodige psychologie, zoniet volgt stuurloosheid.
Zelfs (zeker weten!) de meest blitse bedrijven hebben een uitgelijnde structuur, hanteren een herkenbare huismethode, zoeken vaste patronen, ieder kent zijn plek, en wie niet, die wordt wel op zijn plaats gezet. Hoe uitgebalanceerd moet zo’n mallemolen achter (bv) The Rolling Stones niet spelen, daar kan geen plaats voor dwaze capriolen en capsones zijn, elke roadie doet zijn ding, niemand ligt er binnen de werkuren stoned of dronken in een buitenkring. De reclamewereld, de modesector, je kan het zo hip niet bedenken, maar daar wordt overal gedraaid op scenario’s en systemen, een performant platform aan erecodes en na te leven deadlines. Vaak dacht ik daar met heimwee aan als ik bij onze Federale Installatie de dingen zag verloederen. Frivool en flamboyant, maar continu werklustig volharden, laat staan innig verbroederen (inclusief met de “zusjes”) leek uit den boze. Mensen kwamen, nog meer mensen gingen, deden niks of vage dingen. Uren raakten zoek, er kwam vaak onverwacht bezoek, dat kon makkelijk een verre familie of wat vrienden zijn om dode tijden te verdrijven.

Er heersten toestanden die soms surrealistisch leken zoals ontbijt op het werk, evenals de krant doorlezen en de kruiswoordraadsels bestuderen. Wie zich daar aan stoorde, die kreeg de wind van voren. Verboden te verbieden, dat was de enige regel die respect verdiende.

Maar niet met mijn kloten hé gasten, noem mij ook geen mietje want ik heb geen tieten. Zorg voortaan zelf voor uw entertainment, ik wou wel als grapjas van dienst acteren, maar mocht er tussendoor ook eventjes gewerkt worden? Ik ben toevallig iemand die zich snel begint te vervelen als machomensjes hun smartlapliedjes blijven kwelen.
Enfin, ik ben het dus afgebold, rommelen jullie maar verder in jullie bollenwinkel. Ik besef het goed, ik vertrek met lege handen, mijn schoon kot werd afgebroken, maar ik heb wel iets op zak: mijn kleine fierheid en het ultieme recht om oprecht in de spiegel te kijken. Wedden dat jullie geen wedstrijdje van dat niveau verkiezen, jullie zijn van een ander allooi. Ik vertik het om stiekem en geniepig stokertje te spelen. Ik doe nooit meer mee, uitge-sloten, laat uw poorten liever toe.

Sorry, barmhartige directeur, ik moest mijn gram hier godbetert kwijt, ik hoop dat u mij begrijpt. Niet ú laat ik in de steek, maar wel een systeem dat zichzelf voortdurend dynamiteert.
Een spoedige genezing, dat wens ik u toe, u kan misschien nog de bruusk versleurde meubels komen redden, de meeste mensen evenwel die zijn ver heen, in meerdere betekenissen. Spijtig toch.
Ik dank u nogmaals voor alles, u had een hart, u hebt het nog, zeker weten, sterkte en beterschap. Er komen andere tijden, hopelijk voor ons beide.

 

 

 



19:40 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

fierheid het gezicht in de spiegel is nog steeds het jouwe. belangrijk...

Gepost door: karlo | 05-01-06

.. Dag Marlon.
Ik had je wel gelezen. Natuurlijk wel.
En ik kom regelmatig kijken. Hier en daar, helemaal niet overal, maar hier in elk geval zeer zeker.
Ik heb niet veel te vertellen, nu toch niet, niet meer.
Voor even maar.
Misschien straks wel.
Of niet.
Het komt spontaan, en dan schrijf ik, quasi in 1 ruk door, en ik kan niets voorspellen, soms zelfs niet wat het zal worden.

Gepost door: evy | 06-01-06

to U2 bedankt dierbare vrienden, we kruipen uit de loopgrachten, er is nog hoop, en zo niet: dan doen we het met ons woord, desnoods als wapen.

fijne avond beidjes,
marlon.

Gepost door: marlon | 06-01-06

Gedurfd ! Marlon, men mag je veel dingen verwijten, maar niet dat je geen moedig man bent...

"Like thunder from the sky - sworn to fight and die "

(uit Warriors of the World - Manowar)

Gepost door: anima-negra | 07-01-06

seul sur ma gueulle? merci les copains, mes anima-mecs!

mv

Gepost door: marlon | 07-01-06

De commentaren zijn gesloten.