30-12-05

ode aan een dode

We nemen afscheid van dit koude jaar en laten warme mensen achter. De dingen kenden hun beloop, ook de verdrietige.      Ergens brandde bijvoorbeeld een huis af, dat gebeurt, iemand wordt verteerd door het vuur en wat nasmeult is oud zeer.

Op een lentedag in de blijde meimaand lazen we een treurige krantenkolom: woning brandt uit in L., vrouw komt om. In een onwezenlijke paniekreflex bellen we de politie van L. Het was wat we dachtten, die vrouw was echt niet meer te redden en dat huis was inderdaad dat afgebrande huis. We namen kennis van het slachtoffer, oud nieuws, we hadden het kunnen raden, sommige dingen zijn voorspelbaar.
Het verzengende bericht ging om Diane V., ons jaren eerder al bekend in de glansrol van gelegenheidsvriendin. Braaf en zuiver waren we zoals een oudere broer en zijn jongste zusje. Diane was de max van uiterlijk vertoon, zo schoon als de mix van Nico (Velvet Underground) en Deborah Harry (Blondie). Met Nico had ze niet enkel haar onwezenlijke schoonheid gemeen, maar ook een haast ziekelijke drang naar zelfdestructie. Van Deborah Harry leende ze een frivool figuur en haar very sex-appeal. Zulke cocktail vraagt sowieso om moeilijkheden en die kreeg ze ook toegemokerd tijdens haar getergde schone leven, in de meest erge en ruimschootse mate. Diane was te mooi om waar te zijn, dat was meteen haar groot probleem, daar kon geen psychiater iets aan toevoegen. Die psychiaters zijn er met dozijnen geweest, de dokters schoven jaren bij haar sneeuwwitte bedje aan, brave en stoute kaboutertjes, niet altijd even eerbaar. Voor een voorschrift verkoopt men vlug zijn plichtenleer, ik heb het over het medisch personeel. Diane bespeelde het bestaan met haar sensuele talenten, ze verspeelde veel en verloor tenslotte alles, inclusief haar leven.
Ongeveer een jaar geleden zag ik haar voor ’t laatst, ze was nog razend knap, maar ik zag ook dat de aftakeling had ingezet. Ze was toen net ontslagen uit een afkick-kliniek. Daar was ze in quasi-dode coma binnengebracht nadat ze aan een morfine-overdosis van haar terminale moeder had gezeten. Waarom doet zo’n extreme schoonheid zulke foute dingen? Voor een man bijvoorbeeld, en zijn onhaalbare liefde, dat was haar verklaring. Die liefde was wel wederzijds, maar die man was niet vrij en dan ging hij opeens nog zomaar dood. Hoe treur je om de man van je leven die je man niet was?  God Diane toch, waarom stelde je me toen zulke moeilijke vragen? Ik ben je maandenlang een plausibel antwoord schuldig gebleven.

Tot je, ten einde raad, de kou niet meer kon verdragen. Een laatste sigaret, misschien een doosje pillen, en een laken vatte vuur. Je zag jezelf in een rokerig kringetje opgedwarreld, opgelost vanuit je zorgen. Ik wens dat het pijnloos is geweest, dat je laatste euforie de kantelclimax was van een wankel evenwichtsbestaan. Je bent nu bij hem, bij die liefste man, dat lees ik ’s avonds, ’s nachts nog meer, in de hemel, in de dode atmosfeer. Onze treurnis om jou horen we in een lied als zanggebed: “How do we sleep when our beds are burning?” Voor altijd in onze gedachten, tot de rook om ons hoofd is verdwenen.



 

18:28 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |

Commentaren

. moeilijke vragen zijn er altijd, de antwoorden ons allen voor steeds ontzegt
laat de rook om je hoofd verwaaien met de wind en deel worden van wat je omringt, met een weemoedige geur in de avond, met een heldere schijn in de ochtend...

Gepost door: karlo | 30-12-05

exit en dood is dood of niet?

mv (met verdriet)

Gepost door: marlon | 30-12-05

dood degenen die ons ontvallen zijn, kunnen we niet (of nauwelijks) bereiken vanuit dit aards tranendal, maar ze blijven verder leven in ons hoofd en hart en misschien ...

Gepost door: karlo | 31-12-05

Recht Wat krom was is rechtgezet, waar duisternis was is licht. Nu maar hopen dat mijn zieltje wit gewassen wordt en niet zwart besmeurd wordt, op deze avond van de volle maan!

Gepost door: karlo | 31-12-05

nog krommer! volle maan moest natuurlijk nieuwe maan zijn...

Gepost door: karlo | 31-12-05

@karlo ik kan weer niet op je inbloggen (pc-technisch), maar bij die anima'tjes lijk jij plots very hot, het is je gegund hoor, ambiance in de (hun) barak.

dag karlo, feest ze
groetjes @ evy.

mv

Gepost door: marlon | 31-12-05

hot? ik hoef het niet zo hot gevonden te worden door die zwartkijkertjes of hun entourage.
Het doet me trouwens enorm veel spijt dat je niet op m'n eigen stekje kan komen kijken, dan vraag je beter eens een elektronisch techneutje om je te komen depanneren. Ondertussen wacht ik wel geduldig af en schrijf verder in stilte - de nonsens die opkomen en de lach en de traan die de mijne zijn.
prettig oudejaar en HNY!
grtz karlo (de echte dan)

Gepost door: karlo | 31-12-05

Z. Mooi eerbetoon. Wat deprimerend zo aan het einde van het jaar, maar ja, dat lijkt er bij te horen. Moge de gedachten aan haar u zo nu en dan ook nog eens troost bieden.

Gepost door: Max J. Molovich | 31-12-05

.. in feite... heb je me wel mooi geschreven...
dus, ik dank je, en wens je snel ook al je wensen voor dat bijna nieuwe jaar.

Gepost door: evy | 31-12-05

somber Hey Marlon !!!
Nog een laatste berichtje dit jaar
Wat ben je toch somber in je schrijven ???
Hopelijk alleen in je schrijven
het beste voor het volgend jaar voor jou en L :-)

Gepost door: jean | 31-12-05

@allen bedankt mensen voor het mee-evalueren van dit stukje "verdriet", ik heb het vrij sober en proper gehouden, de rauwe realiteit was zoveel schrijnender, maar één iemand is uit haar lijden verlost, toch nog troost.

mv

Gepost door: marlon | 31-12-05

De commentaren zijn gesloten.