16-12-05

ondankbrief

Onlieve kollega, je verlaat ons dus, je gaat weg, eindelijk ver weg. Eindeloos verglijd je aan de einder, je blijft verder van ons ijlen. Verdwijn zonder omkijken, mijn hart krimpt van puur “kozinne”, adrenaline voel ik bij het vervloeken van je infame naam. In een paar regels herinner ik je hier aan ons onfris werkverhaal.

Een goeie twee jaar geleden kwam ik bij ons sleepbedrijf in jouw slopershanden terecht. Gedurende twee weken heb ik tegen jouw norse, nochtans erg jonge, meisjeskop zitten wegteren van puur mizerie. Communicatie met jou leek uitgesloten, zelfs een minieme conversatie kon er nauwelijks van af. Je keek steeds stuurs, je braakte je schaarse woorden in een onverstaanbaar koetervlaams, je vloekte en je sarde, je versakkerde je ganse omgeving, je mokte en je stokte als ik iets vroeg. Wat had ik daar bij jou dan te leren? Alvast geen werkbeschaving, nog minder een greintje collegialiteit of fijne professionaliteit, laat staan een dosis elemen-taire educatie. Je was hopeloos antipathiek en ik werd hulpeloos ziek en zieker nog.

Vanaf de derde week werd er ingegrepen, iemand had begrepen dat je emphatische vermo-gens onvermogend waren in de menselijke omgang. Ik kwam bij je angelieke antipode (een jonge en schoonwulpse antilope) in een gouden kooitje terecht. De werkwereld klaarde op voor mij en ik rendeerde snel en makkelijk voor het bedrijf. Maar onze wegen bleven zich kruisen, inderdaad je bleef een kruis voor mij, een zwarte madonna, maar dat is dan weer teveel eer.
Ik had bij manier van spreken makkelijk je vader kunnen zijn en mijn beetje maturiteit als een mals bedje voor je willen spreiden. Je bleef echter doof en je bromde stom. Ik betrok je bij een prestigeproject, ik gunde je de hemel en de zon, maar je verdonkermaande dingetjes achter mijn naïeve rug: met een roddelmes kerfde je doorheen ons opzet. Hoeveel keer heb je me de vleugels afgezet?

Je dwarsverkeer met mij moet voer voor psychologen wezen. Was ik de alternatieve pappie-boy die het moest ontgelden? Net iets te dandyesk- frivool, bezorgde ik je complexen, wat haalde ik in je holle “hettefretters”-hartje overhoop? Het had anders en mooier kunnen zijn, vooral jij had zoveel schoner kunnen worden, je had het hele potentieel in huis, maar je zat in de eigen zenuwkramp gevangen, je behoorde tot mijn absolute tegenkamp.

Ik vergeef je alles, ook de kwetsuren, inclusief mijn zweet en leed. Rancune is niet aan mij besteed, met jouw mentale ballast wil ik niet leven, sleep het zelf maar als belasting mee. Je zou zo razend knap kunnen stralen als de plaatjesvrouw hierboven, maar blaas dan snel de latente warmte in je kouwe ziel wat aan. Hoog tijd hoor! Je bent nog steeds een prille twintiger, leer eindelijk eens te swingen in dit leven.



20:43 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

.. 'lief'
'beste'
zijn soms helemaal nietszeggende woorden.
Jij kiest, Marlon. Jij kiest.
Ik wens je, alleszins, een prettig weekend. Met veel liefs, zoals in virtuele groeten.
:-)

Gepost door: evy | 16-12-05

re-cryptiekje @beste evy-lief

waarom blijven we mekaar toch "mietje" noemen, spreek eens klare taal.

beloofd, ik zal ook mijn lieve best doen.

Gepost door: marlon | 16-12-05

De commentaren zijn gesloten.