15-12-05

gedankbrief

Dag Mamisja, wonder blondkind, je hebt dus je graad behaald, je gram gehaald, je eer gered en meerderen in hun hemd gezet. Wat aan je hoger-op-project vooraf ging, volgt hier vanuit mijn kleine context achter jou.

Toen ik een paar jaar geleden bij het bedrijf belandde, werd ik na twee weken (ongeneeslijk doorspartelen) uitgeloot om me bij jou neer te poten. Dat bleek een goeie keuze, een verfijnde voorkeurs-behandeling voor mij. Wij hadden het meteen erg naar onze zin, het werk werd naar behoren en vooral bekoorlijk (door jou) verricht. Tijdens de arbeidsbuien durfden we ijverig buitelen van plezier, soms tot niet geringe ergernis van grote mensen die hun geldingsdrang in drift verloren zagen gaan. We stoorden ons aan niks, want we waren samen sterk, jij de schone charme, ik de schaamteloze vlerk. Wie deed ons wat? En god noch gebod, zeker dat.

Maar je roeping lag toch elders, een hoger pad wenkte dwingend voor je talent. De bange dag kwam nader, zo verschrikkelijk dicht nabij dat ik weerloos doorheen de geestelijke schade gleed. Jij verliet de kermiskeet, ik verbleef opeens in iets wat vreselijk op een kelderketen leek.

Jij ging denderend door, ik had die verleerde dingen jaren achter mij. De tijden werden somber, soberder vooral, de toon klonk anders, bars verhardde het beleid, een hauw een snauw, het lachen werd me stellig en geweldig afgeraden. Niks geen blitz meer, minder branie. Bitsigheid kreeg ik ten deel, mijn flanken lagen open. Vele scherven, schone schijn, de valse schande, dan de schade ook.

Gelukkig bleven wij kameraden, mailsgewijs schreven wij onze sores nader tot elkaar. Je liet niks aan je hartje komen, je ongetemde haren dansten in het wildste schoon omheen je eigenwijzere verstand. Je deed het darteldwars, met een plezante lap erop, je kreeg het zaakje lekker afgerond.
Nu kies je andere en onverkende einders. Dat is je verdiende loon. Mijn lot lijkt ondertussen ijselijk bezegeld. Onze wegen lopen vlug en verder nog uiteen. Mij rest de troost van flauwe hoop en een overdosis gratis pessimisme, ja het kan altijd alsmaar slechter. In hoeverre ben ik een vechter zoals jij en wat koop ik voor mijn nostalgie: een afgrondje melancholie?





18:50 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

ijselijk ? Hey Marlon, je lot ijselijk bezegeld ?
Als één van de Anima Negra doet het me plezier van je zo "down" te zien. Ooit zal je beseffen dat er geen hoop meer is, eens je dit door hebt zal het leven er gemakkelijker uitzien....
(jeweetwelwie had me verwezen naar je plekje....)

Gepost door: animanegra | 16-12-05

santé @zwartezieltjes

van een upkick-mail gesproken: wij ontkurken de champagne ten huize vanco, laat maar spuiten dat goedje, het schuim staat wit op onze lippen.

mv.

Gepost door: marlon | 16-12-05

De commentaren zijn gesloten.