10-12-05

Fillet américain

Op een blogitem van de onvolprezen DS on line lazen wij dat Koen Fillet volgend jaar wil deelnemen aan de marathon van New York.   Tot zover is er zeker geen vuiltje aan de lucht, ook niet ondanks de onkosjere lucht in New York, soit. Wij struikelden wel ferm over de naam van Koen Fillet. Okee wij zijn media- en wereldvreemd, maar wij dachten niet dat betrokkene tot het kransje van toplopers in België behoorde, waarschijnlijk zelfs niet mag postvatten bij de bredere subtop. Dus even opsnorkelen via google en, hadden we het niet gedacht, de man in kwestie is een dikke BV, bekend van radio en TV.
De Koen zou zelfs een weblog opgestart hebben om ons kond te doen van zijn vorderingen in de voorbereiding op het evenement. So what? Toch even gaan piepen op de stek in kwestie, en wat lezen wij tot onze verbijstering: die gast lijdt aan overgewicht en mag op medische gronden zelfs nog niet meteen starten met de looptraining. Eerst moet er nog wat zomervet afgefietst worden. De link met de marathon, zijnde 42 km, is ons niet meteen duidelijk. Ochottekes, even verder verklaart onze Koen zich nader: ’t is puur voor de uitdaging. En ja hoor, dan laten wij gans Vlaanderen gratis en gulzig toekijken, dan hoeft er geen schroom over het compleet asportieve profiel, dan mag er gerust verteld worden dat KU-Leuven en zijn wetenschappers het zaakje opvolgen (what the hell), dat triathlonboegbeeld Paul VDB de schema’s schrijft. Om voorlopig in zijn blogrelaas te eindigen met twee kanjers: hij zit momenteel reeds aan de respectabele looptijd van 20 (twintig!) minuten en, houdt u vast, hij wil in New York binnen de 5 (vijf!) uur finishen.
Effe Yvan Sonck (Runnersworld 2001) citeren: als je de marathon niet binnen de drie uur kan lopen, blijft er dan met uw voeten vanaf. Zelf zou ik zeggen, loop u gerust het pleuris, maar hou het alsjeblief stil.
Mensen, wat is me dat heden ten dage toch met die dwaze uitdagingen allerhande? Er waait echt een golf van gênant exhibitionisme door onze hypergemediatiseerde wereld.
Eens je de status van een soortement BV beet hebt, zijn er echt geen grenzen meer aan het fatsoen. Want zeg eens eerlijk, wat is het maatschappelijk belang van deze zotte bedoening? In een strompeltijd van bijna 5 uur een marathon willen lopen, moet je daar nota bene in New York voor terecht? In het Vlaamse land kreunen de schaarse organisatoren onder de financiële lasten, maar meneer Koen Fillet, een notoir non-loper, gaat zijn ding in de betere kringen afwerken. Staat veel sjieker natuurlijk, is exotisch stukken schoner ingekleurd.
Het is te voorspellen dat hij gaat wenen bij de aankomst en dat hij breeduit gaat citeren uit de enthousiaste aanmoedingen aan zijn sukkeldrafpersoontje: go Koen, go, don’t give up (don’t run, denken wij cynisch). Met een tijd van 5 uur zit je aan zo’n goeie 8 km per uur, dat is hallucinant slecht. Snelwandelaars die er zulk een kwakkeltempo op nahouden zijn echt ondermaats, dus tel uit je winst Koeneman.
Plaatsvervangende schaamte bevangt ons nu reeds, is er dan echt geen kwaliteitsnorm meer? Presteren om te presteren, nee: om in de kijker te staan, we zijn het stilaan spuugzat.

Ach, en dan zijn er ook mensjes die al gans hun relatief jong leven hun loopding doen, uit de kijkspots, maar wel minstens drie à vier maal per week, telkens een tiental kilometer, reken maar uit, da’ s één marathon per week, bijvoorbeeld al twintig jaar lang, gewoon voor de gezondheid, de fun en het goed gevoel. We gaan het niet over onszelf hebben (moeilijk, moeilijk), maar mag ik even mijn lieve en bescheiden partner in de kijker zetten, dank u.
Wel, zij doet het toch maar, in alle weer en wind, bij dag en avond en ontij, soms samen met mij (daar heb je me dan toch, sorry). Zij doet het met een rustige gedrevenheid waar zo’n Koen Fillet psychologisch een puntje aan kan zuigen. Ze had ooit op de cover van een gerenommeerd joggerstijdschrift kunnen staan, als model van de modale jog-ster, ze wou niet, voilà. Maar ondertussen blijft ze wel doorgaan, op karakter, zonder applaus, zonder gesofisticeerde begeleiding en vooral zonder poeha. Ze is superslank en in topconditie. Ach, arme Koen Fillet, publiciteitsgeile jongen, wat zijt ge ver van huis met uw theater.

Iedereen vraagt zich nu natuurlijk af wat die blonde troela hierboven op dat prentje zit te blinken. Wel, da’s het jongste zusje van mijn sportvrouwtje. Zij loopt niet, kan zelfs niet omwille van haar hoge hakjes. Maar zij rijdt wel gracieus met open, Amerikaanse sleeën. Ja, die elegantie dat is een stevig familietrekje, ik kan er makkelijk mee leven. Zij zoeft over Vlaamse wegen met jonge goden, onder andere met blitze sportvedetten die het plots gemaakt hebben, wij noemen geen namen. Zij is echt onbetaalbaar, nee niet haalbaar voor manke marathonknarren à la Koen Fillet, zij eist haar prijs: ware kwaliteit!

 





21:26 Gepost door Marlon | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

.. Lieve Marlon,

Ken je me nog? Vast niet.
Ik ben 1 van wat jij noemt: gewone ‘volkse bloggers’ (ik bedoel niet ‘maar’ volks, ik bedoel niet meer dan: ‘volks’.
In de beginperiode van je blog kwam je even langs, bij mij, met een, dacht ik, klein compliment.
Dus ik kwam, uit beleefdheid, ook even langs bij jou.
En ik zag; je bent een woordentovenaar, dus ik las.
Ik zette zelfs een link (dadelijk succesgevolg van je virtuele blogpromotietoer).

Kort daarna zag ik (door de volkse reacties van lezers op jouw blog-kijk maar bij je eerste posts) o zo jammer, dat je je lieve groet en dito compliment, her en der had achtergelaten, op meerdere ‘gewone volkse blogjes’ (laatst aangepasten steeds te vinden op www.skynetblogs.be) (ondertussen onnodig jouw link bij mij te zoeken, die staat er al lang niet meer).

Ik weet niet meer wat het was, plots had ik iets door, en dacht iets lelijks (ik weet echt niet meer wat). Quasi copy-paste groetjes bij iedereen achterlaten, en dat voor zo’n woordentovenaar, dat hoeft toch niet?

Ik kwam en kom af en toe nog piepen, nieuwsgierig naar je toverkunsten; je hebt ze, misschien soms te, of niet, niet echt een uitspraak want ik ben geen specialist.
En ik las, en zag vanalles, de reacties, mooi of lelijk, inbegrepen.

Dat je jezelf graag ziet, dat kan ik alleen maar goedkeuren; het maakt je sterk, en dat geeft dan weer die toverkunsten.

Ik zag ook dat die ‘eerste volkse bloggers’ hier niet meer komen, of doen ze zoals ik, af en toe eens komen kijken, om te zien dat die eerste lieve meneer misschien helemaal zo lief niet is?
(Begrijp me niet verkeerd; lief zijn, dat hoeft niet, ook jij niet, maar dat is een andere discussie)

Ik blijf, af en toe, wel komen, voor het lezen van je goochelaarswoorden.
Maar niet voor de gedachten, die ik hier lees; het zijn de mijne niet (en dat mag, in elk geval; elk het zijne). Ik lees dan liever de gedachten van sommige andere 'volkse bloggers' en laat graag af en toe en hier en daar sporadisch zelfs mijn groetjes na.

Ik schrijf hier niet voor uit naam van mijn collega-volkse-anderen, de eer om hun woord te mogen verkondigen, die heb ik niet.
Ik schrijf dit alleen uit naam van mezelf.
Het is een cadeau, van mij, voor jou.
Vanwege je getoverde woorden, meer niet.

(mijn link, die zet ik hier niet bij. Dit reactieschrijven kan, namelijk, ook onpromotieloos)

Gepost door: evy | 11-12-05

@evy: awel awel helaba evy, natuurlijk ken ik je nog, mijn eerstvolgend stukkie ga ik zelfs volledig aan jou wijden, het zal voor morgen, ten laatste overmorgen zijn, het wordt een speciaal epistel, ter ere van wie het verdient: jij dus.

tot blogs?

Gepost door: marlon | 11-12-05

De commentaren zijn gesloten.